من قبله بدل کردم، تا کی بود این کوری؟جویای لقا گشتم، تا چند ز مهجوری؟

گویند که: نتوان دید آن یار گرامی راآری نتوان دیدن تا غافل و مغروری

ای بحر چنین ساکن، دلها ز تو شد ایمنصد موج بلا خیزد آن لحظه که در شوری

در عشق زبون گردی، انباز جنون گردیگر قیصر و خاقانی، گر خسرو و فغفوری

ای عشق، عجایب ها در وصف تو می دانمهم نایی و هم نایی، طنبوری و طنبوری

گفتم: ز چه مستی تو؟ گفتا: ز چه می پرسی؟از باده منصوری، نی از می انگوری

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. قاسم، همه دولتها در وصلت آن یارستدر ماتم جاویدی، گر غافل ازین سوری

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq