Burda bir insan ölüb
Nazim Hikmətin əziz xatirəsinə
Bir dostumuz öldü;adamların yaxşılarından idi.Sözü, işi, arzularıyla İnsan idi.Bu ölümə yerin torpağı yandı,ağacın yarpağı yandı.Göynədi qəlbimduz basılmış yara kimi.Dedim:– Heç olmasa yaşayaydıgələn bahara kimi.Gələn baharda ölsəydi, yəqindeyərdim:– Kaş yayı görəydi.Yayda ölsəydi, yəqin payıza,payızda ölsəydi, qışamöhlət istərdim.Neyləyim, çox ağırdır –yaxşı insanıəbədi itirmək dərdi.Bir insan ki,ömrünün hər günüinsanlığın ömrü-günüydü.Bir insan öldü:dünyada böyük qəlbinin istisi qaldı.İşıqlı fikri,mehriban hissi qaldı.Yaşadı, döyüşdü.Qəlbində insanlarınkədərini, sevincini daşıdı.
Ünvanı, pasportdan məlum,nə bir şəhər, bir küçə, bir tindədir.Ünvanımilyonlarla insan qəlbindədir.
Moskva, 5 iyun 1963
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/resul-rza-burda-bir-insan-olub
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Aşiqlərdə gərək üç şey cəm olsun,Birsi sazdı, birsi sözdü, birsi nə?
Ey dil, barı meyxanə sarı bir güzər eyləEy dil, barı meyxanə sarı bir güzər eyləGör məstlərin haləti-vəcdin, nəzər eylə.
Gör nədirMən fələyin şərbətini içmişəm,Həmdəm olan, gəl halımı gör nədir,
Həqqül-yəqin, fəsil 7حقیقت- تجدد تعینات، به حسب اقتضای ذاتی، که نسبیهاند ونسبیت عرض، است و العرض لایبقی زمانین، و به حسب اقتضای منتسبین اعنی الوجود و العدم طالب و مشتاق عدماند، و بر سرعت تمام ساری و متحرک به مرکز فطرت ذاتی خوداند که عدم است، به مثابت جواهر به مراکز: و تری الجبال تحسبها جامدة و هی تمرمرالسحاب.حقیقت- ظهور سرعت سریان تعین در زمان از بدیهیات است، که در هر طرفةالعین حال را تجددی حاصل میشود تا درمرتبه خویش محکوم علیه نمیگردد به ادراک، چه هر یک از اجزای آنات او مانند نهر جاری و خط ممتد مینماید، همچنین تجدد تعین مکان و سرعت سریان آن ظاهر است، چه هر یک از اجزای جسم محیط که محل مکان است در حرکت مستدیر اقتضای اخفای جزو دیگر میکند و شبهت نیست که مکان مجموع اجزای آن جسم است و تجدد تعین حرکت از ضروریات است، از آنکه خروج از قوه به فعل جز به طریق تدریج صورت نه بندد، مگر به تصور مبداء و منتها و عدم سکون متحرک بینهما و چون زمان و مکان و حرکت درهر طرفةالعین مبدل گردد، ضرورت بود که جهات و اجسام و اعراض دیگر بدین و تیره روند که محقق است که هرآنی و جزوی را از مکان و حرکت با هر یک از معروضات ایشان نسبتی است غیر نسبت اول، و هر یکی در هر طرفةالعین به حسب لبس و خلع تعین وجودی و عدمی خاص مییابند، و این معنی را محبوس و مقید زمان و مکان درنیابد: بل هم فی لبس من خلق جدید.