Dağların başında, qəm dumanındaSirrinə sığınan qalaça – anam.

Ruhum yaşadıqca, sözüm durduqcaSözümün canıtək qalacaq anam!

Yüz nəvə dilində adı hallanan,Yüz evə paylanan balaca anam!

Közü ürəyimdə mənimlə gəzənGünəşin parçası – gur ocaq anam!

Zəngin sarayların böyük dərdindənGələrəm komana əlaca, anam!

Dünyada nə qədər yüksəklik gördümBütün zirvələrdən ən uca anam!

Yurdun nəğmələri ağıya dönüb...Sevinc laylamızı çalacaq anam!

Övlad qayğısıyla payıza dönənNəvə gəlişinə gül açan anam!

Dünyanın məhvəri nədir sorsalarMin dəfə deyərəm anam, can anam!..

İyun, 1994

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri