Qar yağardı
Qar yağırdı, sübhün zəif işığıtək,Təbiətin uyğusuna qar yağırdı.Budaqlarda təzə-təzə qımıldananÇiçəklərin qorxusuna qar yağırdı...
Əsrlərin buz nəfəsini qıranların,Qayalarda bizə yuva quranların,
Qəbristanda daşa dönüb duranlarınƏbədiyyət yuxusuna qar yağırdı.
O anaydı – göydən gələn qar dənəsi!O ataydı – ömrümüzün pərvanəsi!Tələsirdim, ürək yollar divanəsi,Ürəyimin ağrısına qar yağırdı...
Bağ içindən budaqları əyən kəsin,Mənim bahar həsrətimi duyan kəsin,Əlləriylə “Get, yaxşı yol!” deyən kəsinGözündəki sorğusuna qar yağırdı...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/sabir-rustemxanli-qar-yagardi
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Bağı-hüsnündə bu sünbüllər ki dəstədir,Sayəsində xətti-müşkin sübzeyi-nurəstədir
OlaArayıb, axtarıb bir yar sevəsən,Ağıl- mərifətdən ustakar ola.
Övzai-dəhrü kari-cahanü dövrü-ruzigarÖvzai-dəhrü kari-cahanü dövrü-ruzigar,Daim təğyir ilə təbdil qılıb şüar.
Ağlar ürəyim, səs gələr, ah-azar görünməzAğlar ürəyim, səs gələr, ah-azar görünməz.Gözdən yaş axar, qaynağı zinhar, görünməz.