Zirvənin dərdi
Gecələr dağları duman alandaGecələr zülmətdəyalqız qalandaZirvə də danışır özü-özüylə.Bu tənha ucalıq – ürək qubarı...Deyir ki, bircə gün dərəyə dönüb,Hamıyla yanaşı olaydım barı.Həsəd baxışlarısübhün şehitəkÇırpıb ətəyimdən tökəydim yerə.Olaydım kölgəli,nəmli bir dərə,Çalaydım lilparı tütək yerinə;Səhərin dumanı ağ yuxu kimiDolaydı gözümün bəbəklərinə.Meşə yarpaq-yarpaq əlləri iləSərinlik səpəydi yollarım üstdə.Çəməndə şeh əmən körpə cığırlarQıvrılıb yataydı qollarım üstdə.Günəş gözlərini məndən çəkəndəKüləklər döşlərə həsrət yayaydı.Bulaq nəğməsinin axarlarıylaSinəmdə təmizlik addımlayaydı.Hər addım dönsə də iti qılınca –Ürəyim ayağa düşsə, yaxşıdır.Bir qızıl ildırım məni çalınca,Köksümü şəlalə deşsə yaxşıdır.Mənim yüksəkliyim fərəhmi məgər? –Böyükdür böyüyün dərdi-səri də.Ən dərin okean çökəkləritəkCansızdır dağların zirvələri də!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/sabir-rustemxanli-zirvenin-derdi
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Məşədi, böylə xəbər var gələcək NATO bura,Biz hara, NATO hara?
QoçQoç quzudan doğan quzu qoç olur,Qoçaqlardan qoçaq olur sultanım
Gəraylı: Məndən özgə gözəl yarımMəndən özgə gözəl yarımQədr-izzət bilən olmaz
Yeni əlifba haqqında mənzuməBu daimi olmayan dünyada mənim ömrüm,Həsrət və qüssə ilə başa çatdı.