بحر طبعم در سخن چون گوهر افشانی کند
Qəsidə nədir?
Qəsidə: təntənəli, uzun lirik şeir; mədh və ya öyüd üçün yazılır.
بحر طبعم در سخن چون گوهر افشانی کنددر صدف گوهر ز خجلت چهره مرجانی کند
خضر کلکم چون ز ظلمات دوات آید برونصفحه از فیض قدومش سنبلستانی کند
غنچه های معنی بکرم تبسم چون کنندحد گل باشد که آنجا خنده پنهانی کند
روی در صحرا نهد چون محمل لیلی قفسبلبل مستی چو آهنگ غزل خوانی کند
در دبستان سخن هر جا ادیم صفحه ای استاز سهیل نقطه من چهره نورانی کند
حدت طبعم چو آید بر سر مشاطگیغنچه پژمرده دل را لعل پیکانی کند
این دم گرمی که من با خود به باغ آورده امشبنم افسرده را یاقوت رمانی کند
باغبان از غیرت طبع بلند آوازه امعندلیب مست را در غنچه زندانی کند
بوریا در زیر بال طوطیان پنهان شوددر دبستانی که کلکم شکرافشانی کند
ساق عرش از معنی رنگین من بندد نگارآفتاب از صبح رایم چهره نورانی کند
می چکد شور ملاحت از زبان خامه امخوان معنی را دوات من نمکدانی کند
مصر معنی خرم است از رود نیل خامه امحسن طبعم نازها بر ماه کنعانی کند
قطره ای کز کلک معنی آفرین من چکددر مذاق تشنه چشمان آب حیوانی کند
غنچه ای کز نوبهار خاطر من بشکفدخنده بر گلزار صبح از پاکدامانی کند
خاطر دوشیزگان فکرت من نازک استدر گلستانم دم عیسی گرانجانی کند
طبع من از تنگنای لامکان دلگیر شدتا به کی ضبط عنان از تنگ میدانی کند؟
بیضه خورشید را بر فرق گردون بشکندچون همای همتم بال و پرافشانی کند
بلبل آتش زبانش حلقه در گوش من استغنچه را کی می رسد با من دهن خوانی کند؟
شوخ چشمی بین که می خواهد کلیم بی زبانپیش شمع طور، اظهار زبان دانی کند
هر که چون من از ظفرخان یافت فیض تربیتمی رسد گر در سخن دعوی حسانی کند
قبله ارباب معنی، خان فطرت دستگاهآن که ملزم عقل کل را در سخندانی کند
در حریم دل چو افروزد چراغ قدسی راراز دلها را بیان از خط پیشانی کند
پرده چون بردارد از رخسار، طبع انورشکیست خاقانی که دعوی سخندانی کند
دست گوهربار او نگذاشت بر روی زمیناشک در چشم یتیمی سبحه گردانی کند
تیغ در گردن به پای گلبن آید آفتابشبنم گل را اگر حفظش نگهبانی کند
تا نسیم همتش بر چهره عالم وزیدزلف هم نتواند اظهار پریشانی کند
چون سبک سازد به ریزش دست گوهربار راحلقه ها در گوش ابر از گوهرافشانی کند
انتقام دل شکستن مو به مو از وی کشیدزلف را نگذاشت عدلش شانه گردانی کند
تا به مژگان گرد از چشم رکاب افشاندنشهر سر مو بر تن خورشید مژگانی کن
شمع کافور از حریم رای او آورده صبحزین سبب آفاق را هر روز نورانی کند
تا مگر در کفه او پاگذاری روز وزنآفتاب از شوق پابوس تو میزانی کند
صاحبا تا چند دور از موکب اقبال توچهره رنگین صائب از اشک پشیمانی کند؟
قدسیان جمعند، آن بهتر که کلک ترزبانبر دعای بی ریا ختم ثناخوانی کند
همتی بگمار تا این عندلیب بینوابار دیگر در گلستانت نواخوانی کند
چون ترا بر کشور دلها نگهبان کرده اندهر کجا باشی ترا یزدان نگهبانی کند
Dərya təbim şeirdə çün gövhərəfşan eyləyər,Ağzını açmaz sədəf, dürrü o pünhan eyləyər.
Xızrtək hər dəm qələm zülmət mürəkkəbdən çıxar,Ağ vərəqlər üstünü bir sünbülüstan eyləyər.
Leylinin kərvanıtək səf-səf duranda beytlərHər sözün bülbül kimi ahənglə əfğan eyləyər.
İlhamım məşşatətək hər dəm sözə ziynət vurar,Sanki solmuş qönçəni o bir də əlvan eyləyər.
Bu nəfəs ki, məndə var, hər bağçaya qoysam qədəm,Şəbnəmi ahım odu ləli-dirəxşan eyləyər.
İlhamım səs salsa, bağban bağdakı bülbüllərəQönçənin qoynun ömürlük qanlı zindan eyləyər.
Qarğılar tuti qanadıyla bəzər öz hüsnünü,Harda ki, odlu qələm bir nəğmə dastan eyləyər.
Şerimin misraların qövsi-quzeh eylər səma,Gün mənim rəyimlə öz hüsnün nümayan eyləyər.
Duzlu sözlərdir düşən hər dəm qələmdən dəftərə,Məna süfrəm çün qələmdanı nəməkdan eyləyər.
Nil qədər məna axıtdı misra müddətdir qələm,Yüsifi-Kənan təbim hüsnüylə tüğyan eyləyər.
Yazdığım mənaların bir zərrəsin tapsa, inan,Təşnələr ol zərrəni, bil, abi-heyvan eyləyər.
Nobaharda xatirinçün bircə gül açsa əgər,Sübhtək o qönçə gül dünyanı xəndan eyləyər.
Qızların qəlbi kimi nazik xəyalım var mənim,Bağçama İsa dəmin hər anda ehsan eyləyər.
Təbimə göylər belə darlıq edər, yoxmu əlac,Nə edərsə, bil, mənə indi bu dövran eyləyər.
Gör bu dövranın əlindən nə çəkir göydə Günəş,Yenə o öz nurunu dünyaya ehsan eyləyər.
Fitnəli göz, sanma ki, sakit olur göylər kimi,Heç inanma, sussa da, batində tüğyan eyləyər.
Bülbülün şaqraq səsi getməz qulağımdan mənim,Sanma ki, qönçə mənimlə bəhsə imkan eyləyər.
Kim Zəfər xandan mənimtək sonsuz hörmət gördüsə,Bir inamla şeirdə bu fikri elan eyləyər.
Yandırıb könlümdə o, mehri-məhəbbət şəmini,Bu məhəbbətlə, inan, hər dərdə dərman eyləyər.
Gül kimi, ilhamı açsa pərdəni ruxsardan,Şübhə yox, Xaqanini şerilə heyran eyləyər.
Çün səxavətdə bütün düyada məşhur olmuş o,Bir qərib insan görər, hörmətlə mehman eyləyər.
Al şəfəqlərdən qılınc vermiş ona dövran özü,Bircə hökmüylə şehi bağda o, bağban eyləyər.
Hökmü gəzdikcə nəsimtək yer üzün başdan-başa,Kimdə bu cürət olar, zülfü pərişan eyləyər.
Sübh onun hökmüylə ağ geydirdi bir-bir şamlara,Bu səbəbdən göy üzün şamlar çıraqban eyləyər.
Ey ağam, gör ki, nə vaxtdır düşmüşəm səndən uzaq,Bu uzaqlıq Saibin qəlbin, inan, qan eyləyər.
Cəm olub cümlə müqəddəslər, tez ol, dil aç, qələm,Biriya insana insan can da qurban eyləyər.
Sən uzat hümmət əlin, şahim, nəvasız bülbülə,Gör necə söz mülkünü şerim gülüstan eyləyər.
Sən könüllərdə nə vaxtdır ki, nigəhban olmusan,Harda olsan, haq səni xalqa nigəhban eyləyər.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qeside-39
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Bağ arası sular daşar,Qönçə güllər pıçıldaşar.
Qorxma!Qorxma, bu mavi göy altında yanan günəşin,Və üfüqlərdə gülən al şəfəqin sönməyəcək.
GözlərinGülzar Xotəndir dövreyi-zülfün,Çərayə durubdur ahu gözlərin,
Bir kəs ki, qəm düçarı ola, ağlar, ağlamazBir kəs ki, qəm düçarı ola, ağlar, ağlamaz?Ənduhu qüssə yarı ola, ağlar, ağlamaz?