سرو را سرکشی از بار ز بی پروایی استحاصل دست فشاندن به ثمر رعنایی است

فرد شو فرد ز مردم که فتوحات جهانیک قلم جمع به زیر علم تنهایی است

لازم تیر هوایی است جدایی ز هدفبه مقامی نرسد هر که دلش هر جایی است

پیش احمق نه ز عجزست مرا خاموشیطرف بحث به نادان نشدن دانایی است

لنگر من سبک از شورش طوفان نودکه به امید خطر کشتی من دریایی است

دل روشن ز غم روی زمین فارغ نیستزردی چهره خورشید ز روشن رایی است

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. هر که صائب دل خود داد به آهو چشمیگرچه در کوچه و بازار بود صحرایی است

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Hikmət və nəsihət