فراغ بال طمع کردن از فلک خام استکه فلس ماهی این بحر حلقه دام است

مرو ز میکده بیرون، که در جهان خرابز روزنی که نسیمی به دل خورد جام است

صفای وقت ز صافی کشان مجو زنهارکه این وظیفه رندان دردی آشام است

ز تازه رویی جاوید می توان دانستکه سرو فارغ از اندیشه سرانجام است

نصیب پاک دهانان بود حلاوت عیششکر ز چرب زبانی حصار بادام است

چه لازم است قفس را شکسته دل کردن؟ترا که وقت پرواز تا لب بام است

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. به لب خموش و به دل باش صد زبان صائبکه شکر نعمت ظاهر تمام ابرام است

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana