دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده استپرهیز را شکسته به جا اوفتاده است

گردید توتیای قلم استخوان، هنوزسنگ ملامت از پی ما اوفتاده است

بر روی دست باد مرادست کشتیمکارم ز ناخدا به خدا افتاده است

بر دوش دار از تن منصور سر ببینآتش کجا، سپند کجا اوفتاده است

یک گل زمین ز سایه دولت شکفته نیستگویا گره به بال هما اوفتاده است

صد بار بیش حاصل چین از میانه بردزلفش کنون به فکر صبا اوفتاده است

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب چگونه سر ز گریبان برآوریم؟شغل سخن به گردش ما اوفتاده است

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq