می کنم از سینه بیرون این دل افسرده رابشنوم تا چند بوی این چراغ مرده را؟

شب چو خون مرده و سنگ مزارش خواب توستزنده گردان از عبادت این زمین مرده را

ای گل بی درد، پر زر کن دهان بلبلاندر گره چون غنچه خواهی بست چند این خرده را؟

زنگ هیهات است از پیکان زداید خون گرمباده چون آرد به حال خود دل افسرده را؟

از ترشرویان شود ماتم سرا دارالسرورره مده رضوان به جنت زاهد دلمرده را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. باعث آرامش دل گشت صائب خط یارتوتیای چشم باشد خاک، طوفان برده را

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar