نیست یک گوهر سیراب به اندازه موجچون گریبان بشکافد گل خمیازه موج؟

عشق در هر نفسی دام دگر طرح کندبحر را کم نشود سلسله تازه موج

نگسلد سلسله ممکن و واجب از همبحر هرگز نشود ساده ز شیرازه موج

از حوادث دل غافل سبک از جای رودکف بی مغز بود محمل جمازه موج

گوهری را ز میان برد صدف کز هوسشدهن بحر نیاسود ز خمیازه موج

دل چه داند که چه شورست درین قلمز چشمنرسیده است به گوش صدف آوازه موج

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. آفرین بر قلم چشمه گشایت صائبتازه شد جانم ازین زمزمه تازه موج

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar