بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشدبوی پیراهن سر خود در گریبان می‌کشد

طره شمشاد را در خاک و خون خواهم کشیدشانه پردستی در آن زلف پریشان می‌کشد

گر خزان بر چهره رنگی دارد از گلزار عشقانتقام عندلیبان از گلستان می‌کشد

ما سبک‌روحان به بوی سیب غبغب زنده‌ایمسبزه ما آب از چاه زنخدان می‌کشد

تا نمی باقی بود در جویبار آبلهپای ما کی دست از خار مغیلان می‌کشد؟

یاد مژگان تو هر شب در حریم سینه‌امشانه از نشتر به زلف رشته جان می‌کشد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. در حریم خلد اگر با حور هم‌زانو شودخاطر صائب به خوبان صفاهان می‌کشد

Sürünər torpaq ilə, zülfü yerə şanə çəkər,Açar hərdən yaxasın, gərdənini yanə çəkər.

Teli alnında əsəndə ürəyim qana dönər,Hərdən o, əllərini zülfi-pərişanə çəkər.

Eşq gülzarı təzə rəngə salanda xəzanı,Bülbülün dağlarını, bil ki, gülüstanə çəkər.

Bizi lalə yanağın ətridi heyran eləyən,Könlümü abi-həyat çaki-zənəxdanə çəkər.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Cənnətə düşsə də Saib, qala bilməz, ordanBu gözəllər yenidən zorla İsfahanə çəkər.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq