وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیدخط باطل بر سواد شهر از سودا کشید
صدگل بی خار دارد در قفار هر زخم خارپای زد بر دولت خود هر که خار از پا کشید
نیست از خونابه نوشان هیچ کس جز من بجاساغر یک بزم می باید مرا تنها کشید
می شود در دیده ها شیرین تر از آب گهرهر که چندی همچو عنبر تلخی دریا کشید
طالع ما کرد یاری، ورنه آهوی حرمبر امید آن کمند زلف گردنها کشید
می کند در سایه افکندن کنون استادگیسرو بالایی که از آغوش من بالا کشید
سر بلندان زور غفلت را ز سر وامی کننددور اول پنبه را از گوش خود مینا کشید
تنگ ظرفی در خرابات مغان غماز نیستاز لب پیمانه نتوان حرف مجلس واکشید
راستی زنهار چشم از مردم دنیا مداراز عصا در خانه خود دست نابینا کشید
گوشه ای از وسعت مشرب اگر افتد به دستدر همین جا می توان در صحن جنت واکشید
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. می پرد از شوق می چشم امیدش همچناناز خرابات مغان هر چند صائب پا کشید
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-2751
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana
Bəni hər dəmdə nedim öldürür eşq,Qara yerə dirilmə girdürür eşq.
باد نوروزی زمین را جامه از دیبا کندتارش از یاقوت سازد پودش از مینا کند
جز می صرف در جهان،چیست که از صروف اورأی طرب قوی شود، رایت غم نگون بود
Aşiqə şərabla məstlik nə gərəkAşiqə şərabla məstlik nə gərək,Saqi, bu məclisi bizdən yana çək!