چه عجب گر ز بهاران به نوایی نرسیدفیض خار سر دیوار به پایی نرسید

هرچه از دست دهی بهتر ازان می بخشندمسی از دست ندادم که طلایی نرسید

قیمت گوهر شهوار گرفت اشک کبابخون ما سوخته جانان به بهایی نرسید

گر دوا این و گرانجانی منت این استجان کسی برد که دردش به دوایی نرسید

آنچنان رو که به گردت نرسد برق، که منرو به دنبال نکردم که قفایی نرسید

نظر مهر ز افلاک مجویید که صبحاستخوانی است که فیضش به همایی نرسید

در پس بوته تدبیر نرفتم هرگزکز کمینگاه قدر تیر قضایی نرسید

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب امروز سخنهای تو بی قیمت نیستاین متاعی است که هرگز به بهایی نرسید

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri