خوش آن که از دو جهان گوشه غمی داردهمیشه سر به گریبان ماتمی دارد

تو مرد صحبت دل نیستی، چه می دانیکه سر به جیب کشیدن چه عالمی دارد

اگر چه ملک عدم کم عمارت افتاده استغریب دامن صحرای خرمی دارد

مکن ز رزق شکایت که کعبه با آن قدرز تلخ و شور همین آب زمزمی دارد

هزار جان مقدس فدای تیغ تو بادکه در گشایش دلها عجب دمی دارد!

لب پیاله نمی آید از نشاط بهمزمین میکده خوش خاک بی غمی دارد

مباد پنجه جرأت در آستین دزدیکمان چرخ مقوس همین دمی دارد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. تو محو عالم فکر خودی، نمی دانیکه فکر صائب ما نیز عالمی دارد

Bəxti vardır o kəsin, dünyada ancaq qəmi var,Dalıb öz aləminə, öz kədəri, matəmi var.

Sən ürək əhli deyilsən, bunu hardan biləsən,Ürəyi duymaq üçün də hərənin dir cəmi var.

Bəllidir, biz yaşayan çöldə hələ az ev var,Qəribə dağ ətəyi bəsdi, onun, de, kimi var?

Min müqəddəs can əgər qaşlarına qurban ola,Yeri var, çünki onun qəlbə yatan görkəmi var.

Şadlığından qədəhin ağzı yumulmaz burda,Meyxana torpağının üstə meyin şəbnəmi var.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Elə qərq olmusan öz fikrinə, öz aləminə,Axı hardan biləsən, Saibin öz aləmi var.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana