خوش آن که از دو جهان گوشه غمی دارد
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
خوش آن که از دو جهان گوشه غمی داردهمیشه سر به گریبان ماتمی دارد
تو مرد صحبت دل نیستی، چه می دانیکه سر به جیب کشیدن چه عالمی دارد
اگر چه ملک عدم کم عمارت افتاده استغریب دامن صحرای خرمی دارد
مکن ز رزق شکایت که کعبه با آن قدرز تلخ و شور همین آب زمزمی دارد
هزار جان مقدس فدای تیغ تو بادکه در گشایش دلها عجب دمی دارد!
لب پیاله نمی آید از نشاط بهمزمین میکده خوش خاک بی غمی دارد
مباد پنجه جرأت در آستین دزدیکمان چرخ مقوس همین دمی دارد
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. تو محو عالم فکر خودی، نمی دانیکه فکر صائب ما نیز عالمی دارد
Bəxti vardır o kəsin, dünyada ancaq qəmi var,Dalıb öz aləminə, öz kədəri, matəmi var.
Sən ürək əhli deyilsən, bunu hardan biləsən,Ürəyi duymaq üçün də hərənin dir cəmi var.
Bəllidir, biz yaşayan çöldə hələ az ev var,Qəribə dağ ətəyi bəsdi, onun, de, kimi var?
Min müqəddəs can əgər qaşlarına qurban ola,Yeri var, çünki onun qəlbə yatan görkəmi var.
Şadlığından qədəhin ağzı yumulmaz burda,Meyxana torpağının üstə meyin şəbnəmi var.
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Elə qərq olmusan öz fikrinə, öz aləminə,Axı hardan biləsən, Saibin öz aləmi var.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-3747
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana
Ey nəzakət çəməni içrə xuraman Süsəni,Xublıq kişvərinin təxtinə sultan Süsəni,
Şuri-eşqin eyləyib bəs ki, məni divanəŞuri-eşqin eyləyib bəs ki, məni divanə,Şohreyi-şəhr olubam aləm-əra əfsanə.
باغ جان را صبوحی آب دهیدو آن شفق رنگ صبح تاب دهید
Saqiyə, rəhm qılıb badə gətir nuş edəlimSaqiyə, rəhm qılıb badə gətir nuş edəlim!Pişi-çeşmi rüqabə yari dər aquş edəlim!