آنها که در چمن قدح مل نمی زننددست نشاط در کمر گل نمی زنند

رسم است گل به سقف زدن موسم بهارطفلان چرا به سقف قفس گل نمی زنند

هستند چرب ونرم به هنگام اخذ وجرتا تیغ می زنند تغافل نمی زنند

در روزگار زلف پریشان نواز اوسبزان باغ شانه به کاکل نمی زنند

بر فرق سرو جای دهند آشیان زاغبر سنگ غیر بیضه بلبل نمی زنند

خونش به جوش آمده از روی گرم گلاز خار گل چرا رگ بلبل نمی زنند

زندان بود به طول امل پیشگان حرصآنجا که حرف عرض تجمل نمی زنند

تیغی کشیده از پی دشمن فتاده ایآزادگان به خصم تغافل نمی زنند

بی مشورت مباش که سرکردگان راهیک گام بی صلاح توکل نمی زنند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب غنیمت است که این طفل مشربانآتش به آشیانه بلبل نمی زنند

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar