کی یاد زلفش از دل بی کینه می روداز یاد طفل کی شب آدینه می رود

دارد هنوز شرم حضور مرا نگاهپنهان ز من به خانه آیینه می رود

هر چند بر رخش در دل باز می کنندزاهد همان به مسجد آدینه می رود

عمری است تا چو نافه بریدم ازان غزالخونم همان ز خرقه پشمینه می رود

مشتاق سینه های صبورست راز عشقگوهر نفس گسسته به گنجینه می رود

نشنیده ای که می شکند سنگ سنگ رااز باده کهن غم دیرینه می رود

آهم به سینه سنگ زنان می دود برونهر جا که حرف سینه بی کینه می رود

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب شود به شبنم اگر داغ لاله محواز باده نیز زنگ غم از سینه می رود

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq