آتش لعل از رخت در عرق شرم مردسیب زنخدان تو دست ز خورشید برد

نقش شب وروز ما با مه وخور بدنشستیک ره ازین کعبتین خنده نزد نقش برد

گرچه سرم رفته است صرفه همان با من استتیغ کشید آفتاب قطره شبنم سترد

قدرشناسان وقت جان به صبوحی دهندبر سر پیمانه ای صبح نفس را سپرد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. از ستم روزگار صائب آسوده باشهر کس نیشی که داشت در جگر ما فشرد

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri