شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون راموج بال و پر رفتار شود جیحون را

گل ابری چه قدر آب ز دریا گیرد؟نکند دیده سبکبار دل پر خون را

گوشه عافیتی صافدلان را کافی استخم خالی است بس از میکده افلاطون را

سرو را باری اگر هست، همین بار دل استبرگ عیش از کف افسوس بود موزون را

تشنه را موج ز کوثر نکند رو گردانعاشق از خط نکند ترک، لب میگون را

ناگواری ز بخیلان نبرد بیرون مرگتا قیامت نکند هضم، زمین قارون را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. باده من بود از خون دل خود صائبسنگ اطفال بود نقل، من مجنون را

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq