ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان راکه چشم شیر نگهبان بود نیستان را

مجوی آب مروت ز چرخ سفله نهادکه دود آه کند این سفال، ریحان را

نظر ز روی لطیفش چگونه آب دهم؟که چشم شور بود شبنم این گلستان را

کمند جاذبه طوطیان شیرین حرفز بند نی بدر آورد شکرستان را

ز دست جرأت من در وصال ایمن باشکه قرب بحر کند خشک، دست مرجان را

ز اشک گرم شود نامه سیاه سفیدز آه سرد بود برگریز عصیان را

ازان به زخم زبان از خوشامدم قانعکه به ز نقش و نگارست رخنه زندان را

همان سفینه اش از شرم جود دریایی استصدف اگر چه گهر ساخت اشک نیسان را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. ز میوه های بهشتی گزیده شد صائبفشرد بر جگر خویش هر که دندان را

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar