یاقوت کهربا شود از آه سرد ماایوب را کند کمری، بار درد ما

چون پیش طاق همت خود را کنیم نقشگردون نمی شود صدف لاجورد ما

برگ خزان زمین ادب بوسه می دهدپیش دل رمیده و رخسار زرد ما

افتادگی در آب و گل ما سرشته اندباشد چو نقش پای زمین گیر گرد ما

در رزمگه برهنه چو شمشیر می رویمدر دست دشمن است سلاح نبرد ما

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب به حیرتم، که گرفته است چون قراردر کوچه بند زلف، دل هرزه گرد ما؟

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar