لرزید بس که دل به تن ناتوان ما
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
لرزید بس که دل به تن ناتوان ماخالی ز مغز شد قلم استخوان ما
پر گل بود ز مهر خموشی دهان مادر کام همچو غنچه نگردد زبان ما
آسوده است خانه ما ز آفت نزولدارد ز زور خویش نگهبان کمان ما
چون موج، بی قراری ما را کنار نیسترحم است بر کسی که شود همعنان ما
صد برق خانه سوز درین مشت خار هستکاوش مکن به خار و خس آشیان ما
در نوبهار خاطر ما برگریز نیستبلبل برون نمی رود از گلستان ما
ما از گهر به آبله دست قانعیمدر پیش ابر باز نگردد دهان ما
از پیچ و تاب فکر درین بوته گدازشد مغز، نال در قلم استخوان ما
دل را تهی ز درد به گفتار چون کنیم؟رنگ شکسته گر نشود ترجمان ما
ما از سخن به چشمه حیوان رسیده ایمتابوت کیست تخته نماید دکان ما؟
در فکر ما اگر نرسد کس، غریب نیستبیرون نمی رود خبر از کاروان ما
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب گره ز زلف سخن باز کرده ایمپیچیده نیست جوهر تیغ زبان ما
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-785
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Hər yetən gözələ “gözəl” demərəm,Gözəldə gərəkdi işvə-naz ola.
DağlarZinəti nərgizdən, tər bənövşədən,Al-yaşıl geyinib şad olan dağlar.
NeylimBahar oldu, qurı çaylar daşalı,Sökuldu könlümün bəndi, neylim.
Dəyən bülbül pərinə daima gülzarsız qalsınDəyən bülbül pərinə daima gülzarsız qalsın,Salan aşiqləri pərgardən pərgarsız qalsın.