بی‌قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را

چون موجهٔ سرابیم در شوره‌زار عالمکز بود بهره‌ای نیست غیر از نمود ما را

تنگی روزی ما بود از گشودن لبتا بسته گشت این در، صد در گشود ما را

در آه بی‌اثر چند سازیم زندگی صرف؟در دیده آب نگذاشت این کاه دود ما را

قانع به خون گر از رزق چون داغ لاله گردیمسازد همان نمکسود چشم حسود ما را

آیینه‌های روشن گوش و زبان نخواهنداز راه چشم باشد گفت و شنود ما را

بی‌مانعی کشیدیم مه را برهنه در برتا شد کتان هستی بی تار و پود ما را

خواهد کمان هدف را پیوسته پای بر جازان درنیارد از پا چرخ کبود ما را

چون خامهٔ سبک مغز از بی‌حضوری دلشد بیش روسیاهی در هر سجود ما را

از بوتهٔ ریاضت نقصان نمی‌کند کساز جسم هر چه کاهید بر جان فزود ما را

گر صبح از دل شب زنگار می زدایدچون از سپیدی مو غفلت فزود ما را؟

از ما نشد چو مه فوت بر خاک، جبهه سودنهرچند سر ز رفعت بر چرخ سود ما را

نیلوفر فلک را چون لاله داغ داریماز سنگ کودکان شد تا تن کبود ما را

داغ کلف تواند آسان ز روی مه بردزنگ قساوت از دل هرکس زدود ما را

تا داشتیم چون سرو یک پیرهن درین باغاز گرم و سرد عالم پروا نبود ما را

از پختگی نبردیم بویی ز خامکاریشد رهنما به آتش خامی چو عود ما را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. از بخت سبز چون شمع صائب گلی نچیدیمدر اشک و آه شد صرف یکسر وجود ما را

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar