از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان رامستی ز یاد بلبل برده است آشیان را
Qorxu alarmı, söylə, qəlbi qəvi olanı?Bülbül məst oldu bağda, itirdi aşiyanı.
از خویش رفتگان را حاجت به راهبر نیستیک منزل است دریا سیل سبک عنان را
Özünü dərk edənlər rəhbərdən imdad ummaz,Dərya olar axırda selin də son məkanı.
هر کس ز کوی او رفت دل را گذاشت بر جایمرغان بجا گذارند در باغ آشیان را
Kim ayrılarsa yardan, qəlbin qoyar əmanət,Quşlar uçub gedəndə aparmazlar yuvanı.
حسن غیور را نیست پروای تلخکاماناز خون خویش فرهاد شیرین کند دهان را
Təəccüblə baxan göz məhcub üzə çəkər dağ,Uşaq hasarsız istər bağı bəhər zamanı.
از حسن های محجوب داغند خیره چشمانطفلان فتاده خواهند دیوار گلستان را
İslanmışın yağışdan nə qorxusu, deyərlər,Sükan əgər düz olsa, gəmi yarar tufanı.
از آب روی یوسف خاک مراد گردیدگردی که بر جبین بود از راه کاروان را
Yusif utandığından önümdən öylə keçdi,Külək necə gicəldər qumluqda karivanı?!
مستغرق فنا را از نیستی خطر نیستکشتی درست باشد دریای بیکران را
Məzlumların ahından çatar cəzaya zalım,Daha çox nalə eylər, möhkəm çəksən kamanı.
از تیر آه مظلوم ظالم امان نیابدپیش از نشانه خیزد از دل فغان کمان را
Ağac səmərsiz olsa, gərəksiz daş kimidir,Payız küləklərinin daha çoxdur ziyanı.
نخلی که از ثمر نیست جز سنگ در کنارشباد مراد داند دمسردی خزان را
Sakit duran nadana irad tutma, amandı,Mümkün deyil zor ilə bağlamaq bu dükanı.
از ناقصان خموشی عرض کمال باشدنتوان به تخته کردن برچیدن این دکان را
Hümmətli olsa insan, bəxtdən şikayət etməz,Fərhad külüng vuranda coşub damarda qanı.
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. بی داغ عشق صائب روشن نمی شود دلخورشید می فروزد رخسار آسمان را
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Eşqin dağıyla, Saib, işıqlanmaz ürəklər,Nurlandıran ürəkdir bu sonsuz asimanı.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-835
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Əbəs yerə məndən uzaq gəzirsiniz,Əbəs yerə utanırsınız məndən belə!
Duzsan, elə bil, tamam lətafətsən sən.Tər gül kimisən, bütün təravətsən sən.
GözlərinGülzar Xotəndir dövreyi-zülfün,Çərayə durubdur ahu gözlərin,
ما به بوی زلف یار مهربان آسودهایمگر نباشد مشک و عنبر در جهان آسودهایم