در شب وصل تو می لرزد دلم چون آفتابتا مباد از رخنه ای آرد شبیخون آفتاب

هر سری را در خور همت کلاهی داده اندافسر دیوانگان باشد به هامون آفتاب

هیچ جا در عالم وحدت تهی از یار نیستنامه هر ذره ای اینجاست مضمون آفتاب

ناخنی خورده است بر دل از هلال ابروی منزان نشیند از شفق هر شام در خون آفتاب

از رخت آیینه را خوش دولتی رو داده استدر درون خانه اش ماه است و بیرون آفتاب

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب آن بهتر که گردون ترک بی رویی کندزردرویی می کشد زان روی گلگون آفتاب

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq