Arı və eşşək
Dağ ətəyində bir eşşək otlayırdı. Yamacın lətif otlarından, dadlı çiçəklərindən qoparıb yeyirdi. Doyduqdan sonra həmin al-əlvan çiçək və otların üstündə uzanıb ağnamağa başladı.
Yaxında bir arı çiçəklərdən bal tuturdu. Bunu görüb çığırdı?
– Ey, nankor heyvan, otları, çiçəkləri nə üçün əzirsən, axı, onlar sənə can verir, qan verir, qarnını doyurur. Sabah onlar sənə lazım olmayacaqmı? Bir də biz arılar o ətirli çiçəklərdən bal və mum çəkirik. Doğru sözdür: “Eşşək qanmaz olur. Qanmaz isə özünə də ziyan verir, özgəsinə də”.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saiq-ari-ve-essek
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Bəzəkli gəlindir yenə hər ağac,Dərələr, çəmənlər geymiş al-əlvan.
YazGetdi qışın ayazı,Parladı ilin yazı.
Canlı Dərbənd çiçəyiDərbəndin gül bağından dərdim qönçə bir çiçək,Rəngi, ətri, görkəmi biri-birindən göyçək.
TəbrizMən çoxdan həsrətəm vüsalə, Təbriz.O ceyran baxışlı cəmalə, Təbriz.
Başqa şairlərin şeirləri
Yarə deyin bizdən qarğış almasın,Yerdə qalmaz ah-zarı Həsənin,
Düz daraİsmi Pünhan, o mövlanı sevərsən,Çəkmə seyrəqubla məni düz dara.
Zahid, bir neçə kəlmə sənZahid, bir neçə kəlmə sən,Eşit şəhri-qiyamətdən.
Nə olmuş, bilmirəm, yarəb, hanı bir bülbüli-şeydaDüşdüm genə meyxanədə xoşhənglər içrə,Gördüm genə bir rəng ilə gülrənglər içrə.