تو گویی هست این افلاک دوّاربه گردش روز و شب چون چرخ فخّار

وز او هر لحظه‌ای دانای داورز آب و گِل کند یک ظرفِ دیگر

هر آنچه در مکان و در زمان استز یک استاد و از یک کارخانه‌ست

کواکب گر همه اهل کمالندچرا هر لحظه در نقص و وبالند‌؟

همه در جای و سیر و لون و اشکالچرا گشتند آخر مختلف حال؟

چرا گه در حضیض و گه در اوجند‌؟گهی تنها فتاده گاه زوجند؟

دلِ چرخ از چه شد آخر پر آتش‌؟ز شوق کیست او اندر کشاکش‌؟

همه انجم بر او گَردان پیادهگهی بالا و گه شیب اوفتاده

عناصر باد و آب و آتش و خاکگرفته جای خود در زیر افلاک

ملازم هر یکی در منزل خویشبننهد پای یک ذرّه پس و پیش

چهار اضداد در طبع مراکزبه هم جمع آمده، کس دیده هرگز؟

مخالف هر یکی در ذات و صورتشده یک چیز از حکم ضرورت

موالیدِ سه‌گانه گشته ز ایشانجماد آنگه نبات آنگاه حیوان

هیولی را نهاده در میانهز صورت گشته صافی صوفیانه

همه از حکم و امر و دادِ داوربه جان استاده و گشته مسخّر

جماد از قهر بر خاک اوفتادهنبات از مهر بر پای ایستاده

نُزوع جانور از صدق و اخلاصپی ابقای جنس و نوع و اشخاص

همه بر حکم داور داده اقرارمر او را روز و شب گشته طلبکار

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri