Döşünə döyərdi o kürsülərdə,Əliylə sinəsi əlbəyaxaydı.İş vaxtı üzünü görməsələr də,Gərək hər iclasda səsi çıxaydı.

Bir gün o çıxmadı söz güləşinə,Dərdinə nə dərman, nə kömək oldu.Dedilər, o qədər döydü döşünə,Axırda ürəyi döyənək oldu.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri