Köçən sonuncu bəy qızıydı bəlkə,Sonuncu bəy oğlu da köçəcək...ölür ağalıq,ancaq ağalıqla ağayanalıq da öləcək

...İnsan öləndə ən gözəl günününşəklini aparın tabutunun önündə.Bəlkə arasında colma-çocuğun,bəlkə ən dəliqanlı çağının-tellərini gözü üstdən atdığı,dünyanın sevgiylə oynatdığıbir çağın şəklini aparın tabutun önündə,O gözəl günün dalıncaYürüsün bütün ömür,Tənha qalıncaO gözəl günün dalıncayeriyəcək ölüm də

Anar! Ömür yolununbir az qəmli təkrarıdıqəbristanlığa gedən yol-göz yaşıyla başlayar,göz yaşıyla bitər.

Yetər! Artıq yetər!Ölənin ən çox sevdiyibir şən hava çalın,Bir mən bilirəm, qardaş,insan göz yaşından oynamağa necə keçir,bir mən bilirəm, doğulan gündənölümü onun göz yaşını içir.

Bir azdan Nigar xanım dünyadan qalxıncayuxusundan diksinəcək Rəsul,yanında görməyincə Nigarı,enəcək çiynini uzaqdan gedəntabutun altına verməyə:– Bel bir az başqa cürə dəydi torpağa,Üzünü görmədim,orda yatan kimdi, qardaş?

– Bəlkə tanıyarsan,Xudadat bəyin bircə qızı vardı...

Məzarçı, ay məzarçı,hara qazmısan bu dünyanıyerüzündən də, göyüzündən də üzü anrı?!Belinin sapı sınaydı, ha uçursan qurtarmır,dünyadan dərin,dünyadan yuxarı qazmısan bu məzarı.

Hətta bu şeir də Sovet dönəmində senzuradan keçməyib, bir neçə dəfə ixtisarla çar olunub

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Ölüm