کژ خاطران که عین خطا شد صوابشان
کژ خاطران که عین خطا شد صوابشانمخراق اهل مخرقه مالک رقابشان
خلقند پر خلاف و شیاطین مر انس راننگند و هم ز ننگ نسوزد شهابشان
بر باطلند از آنکه پدرشان پدید نیستوز حق نه آدم است و نه عیسی خطابشان
رهبان رهبرند در این عالم و در آننه آبشان به کار و نه کاری به آبشان
همچون خزینه خانهٔ زنبور خشک سالاز باد چشمه چشمه دماغ خرابشان
جانشان گران چو خاک و سر باد سنجشانبیسنگ چون ترازوی یوالحسابشان
چون قوم نوح خشک نهالان بیبرندباد از تنود پیرزنی فتح بابشان
ابلیس وار پیر و جوانند از آنکه کردابلیس هم به پیرو مصحف خطابشان
در مسجدند و ساخته چون مهد کودکانهم آب خانه در وی و هم جای خوابشان
هم لوح و هم طویله و ارواح مرده رااجسام دیو و چهرهٔ آدم نقابشان
دلشان گسسته نور چو شمع و ثاقشاندینشان شکسته نام چو اهل حجابشان
ایشان ز رشک در تب سرد آنگهی مراکردند پوستین و نکردم عتابشان
هستند از قیاس چو فرسوده هاونیسر نی و بن همیشه ز سودن خرابشان
این شیشه گردنان در این خیمهٔ کبودبینام چون قرابه به گردن طنابشان
زنبور نحل و کرم قزند از نیاز و آزرنج و وبال حاصل تاب و شتابشان
چون دهر کس فروبر و ناکس برآورندز آن در وفا چو دهر بود انقلابشان
بیش از بروتشان نگذشته است و نگذرداشعارشان چو دعوت نامستجابشان
از آب نطقشان که گشاید فقع که هستافسردهتر ز برف دل چون سدابشان
از طبع خشکشان نتوان یافت شعر ترنیلوفر آرزو که کند از سرابشان
سحر حلال من چو خرافات خود نهندآری یکی است بولهب و بوترابشان
کورند زیر طشت فلک لاجرم ز دوربنماید آفتابهٔ زر آفتابشان
سرسام جهل دارند این خر جبلتانوز مطبخ مسیح نیاید جو آبشان
جایم فرود خویش کنند و روا بودنفطند و هم به زیر نشیند گلابشان
چون ماهی ارچه کنده زبانند پیش منچون مار در قفا همه زهر است نابشان
تا خاطرم خزینهٔ گوگر سرخ شدچون زیبق است در تب سرد اضطرابشان
ایشان ز رشک در تب سرد آنگهی مراکردند پوستین و نکردم عتابشان
ایمه جوابشان چه دهم کز زبان چرخموتوا بغیظکم نه بس آید جوابشان
تیغ زبانشان نتواند ببرید مویگر من فسن نسازم ازین سحر نابشان
وین ناوک ضمیر مرا پر جبرئیلکرد است بینیاز ز پر عقابشان
دلشان ز میوهدار حدیثم خورد غذاانجیر خور غریب نباشد غرابشان
گر نان طلب کنند در من زنند از آنکبیدانهٔ من آب زده است آسیابشان
روباه وار بر پی شیران نهند پیتا آید از کفلگه گوران کبابشان
گر کردهاند بیژن جاه مرا به چاههم من به آه صبح بسوزم جنابشان
من رستم کمان کشم اندر کمین شبخوش باد خواب غفلت افراسیابشان
خاقانیا ز غرش بیهودهشان مترسجز آب و نار هیچ ندارد سحابشان
بر چهرهٔ عروس معانی مشاطهوارزلف سخن بتاب و ز حسرت بتابشان
ای مالک سعیر بر این راندگان خلدزحمت مکن که زحمت من بس عذابشان
در هفت دوزخ از چه کنی چار میخشانویل لهم عقیلهٔ من بس عقابشان
Bəd niyyətli adamların yaxşılığı olar bəd,Yalanlarla fəxr etməyi onlar etmişdir adət.
Doğruluqla yox işləri, ataları bilinmir,Nə Adəmdən törəmişlər, nə İsadan, – budur sirr.
Bu dünyada rəhbərlərə rahib olur hər biri,O dünyada axar su tək dəyərsizdir işləri.
Arıların quraq ildə düzəltdiyi şan təkin,Onların da beyinləri bomboş olur bil yəqin.
Bədənləri qum tək ağır, başlarında yel oynar,Məhşərdəki tərəzi tək yüngülməzac olurlar.
Bağlarında, Nuh nəsli tək, ağacların yox barı,Sevincləri bir qarının təndirinin ruzgarı.
Məscid evi onlar üçün olmuş uşaq beşiyi,Həm yatırlar orda, həm də bulayırlar hər şeyi.
Paxıllıqdan qızdırmaya, titrətməyə düşüblər,Onlar mənim paltarımı geyinsələr yox zərər.
Bax, onların boş həvəngə bərabərdir hər biri,Sürtülməkdən xarab olmuş, getmiş tamam üzləri.
Şüşəboğaz bu axmaqlar o göy rəngli xeymədənSürahi tək başlarına ilmək taxıblar nədən?
Açar ilə qıfıl kimi erkək-dişidir onlar,Tutduqları fəna işdən bağlılıq hasil olar.
Evlərindən çölə çıxmaz yazdıqları şeirlər,Bu şairlər rədd olunan dəvətlərə çox bənzər,
Dadsız bir mey hasil olar sözlərinin suyundan,Bu mey qəlbi elə möhkəm soyudar ki, donar qan.
Doğmaz quru təblərindən təravətli şeirlər,Onlar suda qərar tutan nilufərə bənzəyər.
Yazdıqları xürafata qataraq söz şehrimdən,Bu-Ləhəblə, Bu-Türabı ayırmaz bir-birindən.
Göy təşt altda kordur onlar, onunçün də uzaqdanSanırlar zər afitabi-zərəfşan.
Belə eşşək adamların cahilliyi deyil az,İsa da öz mətbəxindən onlara pay ayırmaz.
Aşağıda yer verirlər mənə, xoşdur bu hesab,Onlar neftdir, aşağıda qalar mənim tək gülab.
Üzdə əgər balıq kimi lal olsa da hər biri,Lakin dalda ilan kimi zəhər tökür dilləri.
İlhamımız xəzinədir al kükürdə dünyada,Əzabları bir civədir titrəmə-qızdırmada.
Niyə gərək mən onlara cavab verəm, asiman"Hirsinizdən ölün" deyə cavab verir hər zaman.
Mən onların sözlərini kəskinlətməsəm əgər,Dillərinin küt qılıncı sanma ki, bir tük kəsər.
Cəbrayıldan qanad alır ürəyimdən uçan ox,Qartalında qanadına məndə bir ehtiyac yox.
Onlar özü qidalanır məyvələrimdən mənim,Qara qarğa əncir yesə, heç təəccüb etmə sən.
Çörək üçün gen qapımı döyür onlar, doğrusu,Dən verməsəm, tikdikləri dəyirmanı yıxar su.
Tülkü kimi, şir ardınca gəzir onlar hər zaman,Gəzirlər ki, pay alalar şir ovlayan şikardan.
Cəlalımın Bijənini quyuya da salsalar,Səhər ahım düşmənlərin canlarına od salar.
Kaman atan Rüstəm mənəm bu təbiət içində,Əfrasiyab qoyun yatsın əzab, qəflət içində.
Səs-küyündən sən onların qorxma heç də, Xaqani,Bax, onların buludunda ildırım, yağış hanı?!
Gizli mənə gəlinini bəzəyən məşşatə tək,Dara sözün zülflərini, qəlblərinə bir dağ çək.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/xaqani-qeside-170
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir