در این عهد از وفا بوئی نمانده استبه عالم آشنارویی نمانده است

جهان دست جفا بگشاد آوخوفا را زورِ بازویی نمانده است

چه آتش سوخت بستان وفا راکه از خشک و ترش بویی نمانده است

فلک جائی به موی آویخت جانمکز آنجا تا اجل مویی نمانده است

به که نالم که اندر نسل آدمبدیدم آدمی‌خویی نمانده است

نظر بردار خاقانی ز دونانجگر می‌خور که دلجویی نمانده است

Zəmanədə qalmamışdır vəfadan bir əlamət,
Bu dünyada nə dost qalmış, nə dostlarda sədaqət.

Dünya açıb əl-qolunu bizə etməkçün cəfa,
Əfsus, onun qarşısında dayana bilməz vəfa.

Yaxdı vəfa gülşənini hansı atəş tər-təmiz,
Ki, qalmadı nə qurudan, nə də yaşdan onda iz?!

Həyatımı elə yerdə tükdən asdı fələklər,
Əcəl ilə aramızda yol qalmadı tük qədər.

Kimə deyim öz dərdimi, sınamışam insanı,
Bir kimsədə görməmişəm mən insanlıq nişanı.
Ey Xaqani, çək gözünü alçaqlar dərgahından,
Ciyərinin qanını ud, qalmamış dərdə qalan.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq