İnsan anlamır ki...
Yazıq ürəyimiyaman yormuşam,Qəlbin nə günahı,günah məndədi.Zəlimxan hardadı –deyən olanda,Bir gün deyirdilərdağlar başında,Bir gün deyirdilərgöy çəməndədi.
Elə görürdün ki,səmti, səfəriBir gün şəhərədi,bir gün kəndədi.Təbiət dəlisi,dağ ölüsüydü,Nə zaman görəndəelə bilirdinAyağı şehdədi,başı çəndədi.
İşarə verirdi hərdənbir mənə:“Bax, məni qınamayollarda qalsan,Taqsır məndə deyil,taqsır səndədi”.Sanırdım dünyanındərdi, bəlasıMəndən uzaqdadı,məndən gendədi.
İnsan anlamır ki,vaxtın hökmü var,Gözünü açandaqaynar həyatda,Gözünü yumandabez kəfəndədi.
Almaniya,Münster şəhəri, 2008, 14 mart
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/zelimxan-yaqub-insan-anlamir-ki
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Yenə fəsli-bahar olmuş məgər badi-bahar oynar,Dəyər hər ləhzə gül üzdə pərişan zülfə, tar oynar.
Əcəb oldu, gözəlim, uymadın əğyarlərəƏcəb oldu, gözəlim, uymadın əğyarlərə,Layiq olmaz, gül əgər həmdəm ola xarlərə.
QaldıKönül qulluq ilə kamil ustada,Kamala yetmədik, işin xam qaldı
Mahi-ənvərdiKönül bir cananm sevdasmdadı,Cismdə insandı, mahi-ənvərdi,