Təbriz
Dedilər Bakıdan qonağın gəlir,Söz gəzdi dodaqdan-dodağa, Təbriz.Uçdum Savalana, qondum Səhəndə,Səs düşdü bu dağdan, o dağa, Təbriz.
Küləklər köhləni, qayalar nalı,Yeddinci göydəydi şairin halı,Qoşa qanaq bildim Eynal-Zeynalı,Sığmadım eyvana, otağa, Təbriz.
Duyğular dayaza, dərinə düşdü,Yolum şəhərlərin pirinə düşdü,Axır ki, ürəyim yerinə düşdü,Oldum səndən ötrü sadağa, Təbriz.
Dərələr keçirdim, dağlar aşırdım,Duyğular selində aşıb-daşırdım.Çoxdan bu səfərə hazırlaşırdım,Kəsirdi yolumu qadağa, Təbriz.
Yurda səpələndi mənim hər param,Elə bil sağaldı yüz illik yaram.Səndən ayrılsam da, sənsiz olmaram,Qonaram hər kökə, budağa, Təbriz.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/zelimxan-yaqub-tebriz-2
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Heç vaxt axar sular durğun olmadı,Alovlu ürəklər yorğun olmadı.
GörümUzat ömrümüzü arzular qədər,Gözəlim, hüsnünü daim şən görüm.
Nə bəlalı karvan oldum, dərd aparmaq peşəm olduNə bəlalı karvan oldum, dərd aparmaq peşəm oldu,Hansı səmtə seyrə çıxdım, yoldaşım yolda qəm oldu.
Arzu-istəkMən dağ istəyirəm, başı qarlı dağ,Mənə daş yığını, təpə verməyin.
Başqa şairlərin şeirləri · Vətən
Deyirəm mən bir də görsəm Təbrizi,Ömrümün baharı qayıdar yəqin.
VətənKalvayı Məhəmməd ağa, gördü düşüb dara vətən,Kömək yoxdu, arxa yoxdu, qalıb baxtı qara vətən,
Dostlardan birinə mədəniyyətin yayılması haqqında yazılmış şerGəzər baği-məarifdən xəbərsizlər ulaqlar tək,Odur ki, nəqli-daniş payimal olmuş alaxlar tək.
ŞükürlüyükTorpaq milyon illər yaşayar, susar,üstündə hər nə var qoynuna gedər.