Qəzəl 6538

ای فتنه سایه پرور سرو روان تومه در کمند کاکل عنبرفشان تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6539

تا کرد تیغ غمزه حمایل نگاه توشد سرمه گوشه گیر ز چشم سیاه تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6551

وحشی تر از آهوست نشان قدم توکهسار شود سینه صحرا ز رم تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6552

چون شبنم روشن گهر با خار و گل یکرنگ شوبگذار رعنایی ز سر بیزار از نیرنگ شو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6565

لعل او را بین به دلها بی حجاب آویختهگر ندیدی اخگری را در کباب آویخته

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6603

به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟به صد چراغ ندیدن به پیش پای که چه؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6617

خط غبار گرد رخ یار آمدهخورشید حسن بر سر دیوار آمده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6639

دلگیر نیست از تن، جانهای زنگ بستهکنج قفس بهشت است، بر مرغ پرشکسته

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6663

از شراب لعل تا رخسار را افروختیهر که را بود آرزوی خام در دل سوختی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6675

فرصتی کو تا دل از دنیا کنم گردآوری؟چند روزی توشه عقبی کنم گردآوری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6686

بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسیرحم کن بر تشنگان ای آب حیوان کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6693

بندگی کردن پسندیده است با آزادگیسرو را خط امان شد از خزان استادگی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6724

چند اسباب اقامت جمع در عالم کنی؟ریشه تا کی در زمین عاریت محکم کنی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6741

مرا از عشق داغی بر دل افگار بایستیچراغی بر سر بالین این بیمار بایستی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6775

به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقیمرا از دست غم بستان به یک پیمانه ای ساقی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6778

کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانیکه از هر خنده بر دل می رسد زخم نمایانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6790

مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریاییکه دارد هر حبابش در گره طوفان خودرایی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6793

ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجوییچو داغ لاله دایم در نظر دارم پریرویی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6794

چهره را صیقلی از آتشِ می ساخته‌ایخبر از خویش نداری که چه پرداخته‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6802

دلربایانه دگر بر سر ناز آمده‌ایاز دل من چه به جا مانده که باز آمده‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6803

ای که از بی‌بصران راه خدا می‌طلبیچشم بگشای که از کور عصا می‌طلبی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6804

نی خود را بشکن گر شکری می طلبیبرگ از خود بفشان گر ثمری می طلبی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6848

ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردیستم به روز من و روزگار خود کردی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6855

ز برگریز، دل بی قرار ازان داریکه غافلی ز بهاری که در خزان داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6856

دگر چه شد که به عشاق سرگران بودی؟چو لاله حرف جگرسوز در دهان داری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6874

تو قدر درد و غم جاودان چه می دانی؟حضور عافیت رایگان چه می دانی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6886

گرفته است مرا در میان تماشاییکه در خیال نیاورده هیچ بینایی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6898

از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ایتعلیم بی قراری سیماب داده ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6906

ای کوه بیستون که چنین سرکشیده‌ایبازوی آهنین مرا دور دیده‌ای!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6909

ما را بس است سلسله جنبان اشاره‌ایکافی است بزم سوختگان را شراره‌ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq