Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفترفت از دست و رگ خواب فراغت نگرفت
Qəzəl 1645که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟که شور در دل و جان مشوشم انداخت
Qəzəl 1650بتان که صید به نیرنگ مینمایندتکباب آتش بیرنگ مینمایندت
Qəzəl 1665هزار رنگ گل فیض در گل صبح استاثر ز حلقه به گوشان بلبل صبح است
Qəzəl 1670نهال شمع ز سبزی ازان برومندستکه دایم از پر پروانه برگ پیوندست
Qəzəl 1671بنای صبر که همسنگ کوه الوندستبه یک اشاره موی میان او بندست
Qəzəl 1672به حرف سرد نصیحت زوال ما بندستهلاک شمع به یک سیلی صبا بندست
Qəzəl 1675درین دو هفته که زاینده رود سرشارستپلی است آن طرف آب، هر که هشیارست
Qəzəl 1676ازان به خاطر من ترک کار دشوارستکه بار دوش توکل شدن به دل بارست
Qəzəl 1718زمین ز جلوه قربانیان گلستان استبریز خون صراحی که عید قربان است
Qəzəl 1729بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من استبهار برگ خزان دیده ای ز باغ من است
Qəzəl 1742هنوز خط ز لب یار برنخاسته استغبار فتنه ازین رهگذر نخاسته است
Qəzəl 1743مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه غیر صدق طلب راهبر نخواسته است
Qəzəl 1750نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده استنگاه را رخ او آب از حیا کرده است
Qəzəl 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده استکه در هوای شکر، مور پر برآورده است
Qəzəl 1752ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده استبه جرم سرکشی از تیر پر برآورده است
Qəzəl 1802ز تنگدستی شکر، نی مرا غم نیستکه ناله های گلوسوز از شکر کم نیست
Qəzəl 1862شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماستموج شراب، سرخی سرهای باب ماست
Qəzəl 1866در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاستدر یتیم را ز صدف گاهواره هاست
Qəzəl 1870بیداری سیاه دلان عین غفلت استخوابی که نیست از سر غفلت، عبادت است
Qəzəl 1882خال لب تو داغ دل آب کوثرستپنهان تبسمت نمک شور محشرست
Qəzəl 1884آن را که در وطن لب نانی میسرستسی شب ز ماه عید سرایش منورست
Qəzəl 1885سرچشمه نشاط دل پاک گوهرستتا دل شکفته است، سخن تازه و ترست
Qəzəl 1936در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشقپیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست
Qəzəl 1937ماری است نی که مهره دل بیقرار اوستجاروب سینه ها نفس بی غبار اوست
Qəzəl 1954باد بهار مرهم دلهای خسته استگل مومیایی پر و بال شکسته است
Qəzəl 1960یک دل هزار زخم نمایان نداشته استیک گل زمین هزار خیابان نداشته است
Qəzəl 1964این گردباد نیست که بالا گرفته استاز خود رمیده ای است که صحرا گرفته است
Qəzəl 1970دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده استپرهیز را شکسته به جا اوفتاده است
Qəzəl 1982زاهد ز سبحه در پی تسخیر بوده استخاکش خمیر مایه تزویر بوده است