Qəzəl 2609

اهل همت خرده خود پیش درویشان نهندمایه داران مروت گنج در ویران نهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2625

تا عنان اختیار ناقصم در چنگ بودتا به زانو پایم از خواب گران در سنگ بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2630

شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بودآسمان از صبح محشر دفتری وا کرده بود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2632

شب که سرو قامت او شمع این کاشانه بودتا سحر گه بر گریزان پر پروانه بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2645

مفلس از بزم شراب ما توانگر می‌رودابر اینجا تا کمر در آب گوهر می‌رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2657

هر که پیوندد به اهل دل، به جان بینا شودهر چه رزق طوطی از شکر شود گویا شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2663

بر سبکروحان چو عیسی سوزنی لنگر شودبرگ کاهی چشم را مقراض بال و پر شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2683

با وجود مرگ، کی هستی گوارا می‌شود؟تلخی ماتم کجا شیرین به حلوا می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2691

محنت امروز، فردا جمله راحت می‌شوداشک خونین آب صحرای قیامت می‌شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2692

زر و بال منعمان روز قیامت می‌شودعاقبت هر فلس ماهی داغ حسرت می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2700

دل به تن یکرنگ چون گردید باطل می‌شودگوهر از گرد کسادی مهره گل می‌شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2704

هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شودخاک مجنون زود بازیگاه طفلان می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2715

سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شودآنچه زنگ دیگران، آیینهٔ من می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2725

بی کمندانداز چین آن زلف مشکین می شوداین کمند ازشوخ چشمی خود بخود چین می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2727

یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شودعصمت یوسف حصار کاروانی می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2736

بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهدآب روشن را صدف تشریف گوهر می دهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2749

باده منصور در جام و سبوی من رسیدصاف شد این سیل خونین تا به جوی من رسید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2759

مشق هجران در کنار بحر می باید کشیدآه در بحر از خمار بحر می باید کشید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2770

با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشیدتا نگردی راست چون تیر، این کمان نتوان کشید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2778

مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفیدزندگی بر طاق نسیان نه چو شد ابرو سفید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2789

غنی فیض از دل شب چون فقیران درنمی‌یابدز ظلمت آنچه یابد خضر، اسکندر نمی‌یابد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2790

مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبدکه جزبال سمندر گرداز آتشخانه می روبد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2794

به زهر چشم بتوان کشت دشمن را چوکار افتدنمی خواهم که چشم من به چشم روزگار افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2802

ز جوش مغز هردم از سرم دستار می‌افتدکف اندازد به ساحل بحر چون سرشار می‌افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2810

ز بار درد من کوه گران بر خویش می پیچدزمین از سایه ام چون آسمان بر خویش می پیچد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2812

مرا آه از خموشی در دل دیوانه می پیچدکه از بی روزنیها دود در کاشانه می پیچد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2814

دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گرددکه مار از امتداد روزگاران اژدها گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2816

بهار از روی گلرنگ تو با برگ و نوا گرددتو چون در جلوه آیی شاخ گل دست دعا گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2826

سبکروحی که چون پروانه بر گرد سخن گرددنفس در سینه اش چون سوخت شمع انجمن گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2830

به افسون پیر و طول امل هشیار کی گردد؟ره خوابیده از بانگ جرس بیدار کی گردد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq