Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سبکروحی که چون پروانه بر گرد سخن گرددنفس در سینه اش چون سوخت شمع انجمن گردد
Qəzəl 2830به افسون پیر و طول امل هشیار کی گردد؟ره خوابیده از بانگ جرس بیدار کی گردد؟
Qəzəl 2831سیه مست غرور از گفتگو هشیار کی گردد؟ره خوابیده از آواز پا بیدار کی گردد؟
Qəzəl 2850گرانی میکند بر تن چو سر بیجوش میگرددسبو چون خالی از می گشت بار دوش میگردد
Qəzəl 2856مرا از حرفهای قالبی دل تنگ میگرددز عکس طوطیان آیینهام پرزنگ میگردد
Qəzəl 2889خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آردنگاه گرم او خون سمندر را به جوش آرد
Qəzəl 2908خوشا چشمی که بر روی عرقناکی نظر داردخوشا ابری که آب از چشمه خورشید بردارد
Qəzəl 2941دلی کز زلف او شیرازه جمعیتی داردشبش خوش باد کز دوران کمند وحدتی دارد
Qəzəl 2995جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟زعقل مصلحت بین صد بیابان دورم اندازد
Qəzəl 3012لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازدشراب صبح جان می پرستان تازه می سازد
Qəzəl 3048غبار غم به می از جان غم پرور نمی خیزدبه شستن از گهر گرد یتیمی بر نمی خیزد
Qəzəl 3060اگر در دام او اشکی دل دیوانه می ریزدزچشم دوربینی خونبهای دانه می ریزد
Qəzəl 3062هلال عید از گردون زنگاری هویدا شدپی بیرون شد از دریای غم کشتی مهیا شد
Qəzəl 3066اگر ناقص به روشن گوهری واصل تواند شدچو ماه نو به اندک فرصتی کامل تواند شد
Qəzəl 3067حجاب آسمان کی مانع ما می تواند شد؟فلک مار ا کجا انگشتر پا می تواند شد؟
Qəzəl 3075زنور عارضش هر ذره ای خورشید منظر شدزشکر خنده اش هر چشم موری تنگ شکر شد
Qəzəl 3091اگر جان دربهای می دهی بر می ستم باشدکه در میزان ماه مصر گوهر سنگ کم باشد
Qəzəl 3101به خاک و خون کشیدی ز انتظارم، این چنین باشد!به آب جلوه ننشاندی غبارم، این چنین باشد!
Qəzəl 3108نگاه نرگس نیلوفری خونخوار می باشدبلای آسمانی سخت بی زنهار می باشد
Qəzəl 3134نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمدپریزاد بهار از کوه قاف کبریا آمد
Qəzəl 3143به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمدکه بیتابانه آه از سینه کوثر برون آمد
Qəzəl 3144به دور خط زشرم آن لعل جان پرور برون آمدزجذب طوطیان از بند نی، شکر برون آمد
Qəzəl 3161که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟کدامین دست را دیدی که دایم در حنا ماند؟
Qəzəl 3166دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماندچو خرمن پاک شد در دامن صحرا نمی ماند
Qəzəl 3173زآتش گل به اعجاز رخ نیکو برویاندگل از آتش به سحر نرگس جادو برویاند
Qəzəl 3179زسنگ کودکان از پا دل دیوانه ننشیندبه حرف سخت از جوش خود این میخانه ننشیند
Qəzəl 3180زخون دل شراب، از پاره دل کن کباب خودمبر در پیش هر بی آبرو زنهار آب خود
Qəzəl 3181تو از نام بلند ای نوجوان بردار کام خودکه پیران می کنند از قامت خم حلقه نام خود
Qəzəl 3183به بی برگی قناعت می کنم تا نوبهار آیدبه زخم خار دارم صبر تا گل در کنار آید
Qəzəl 3209نه بیدردی است گر اشکم به چشم تر نمیآیدمرا از سیرچشمی در نظر گوهر نمیآید