Qəzəl 5401

می کنم دل خرج تا سیمین بری پیدا کنممی دهم جان تا زجان شیرین تری پیدا کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5408

جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنمچند لنگر در ضمیر خاک چون قارون کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5410

دل اسیر طره عنبرفشانش چون کنمبا دل مجروح با مشکین سنانش چون کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5416

رشته جسم گران‌جان را ز سر وامی‌کنمسر برون چون سوزن از جیب مسیحا می‌کنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5418

در ریاضِ آفرینش صد دل بی‌برگ رابا تهیدستی رعایت چون صنوبر می‌کنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5435

ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایمقطره خود را به دریای بقا پیوسته ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5443

ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایمزهر را بسیار از یک خنده شکر کرده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5447

ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایمبارها این شمع را از آب روشن کرده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5456

عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایمخضر را در دام از موج سراب افکنده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5457

روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایمتا ز روی شاهد معنی نقاب افکنده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5458

ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایمبار اول ما بر این آتش کباب افکنده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5459

ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایمیوسف خود را ز بی چشمی به چاه افکنده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5470

گرد باد دامن صحرای بی سامانیمهیچ کس را دل نمی سوزد به سرگردانیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5473

مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیمشیشه را سرو کنار چشمه کوثر کنیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5494

غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردمکفی خاکستر افسرده در کار صبا کردم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5495

نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردمتماشای فروغ گوهر نایاب خود کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5499

اگر بی‌پرده در گلزار افغان ساز می‌کردمزر گل را سپند شعله آواز می‌کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5510

نیم نومید از عقبی گر از دنیا گره خوردمدر آنجا باز خواهم شد اگر اینجا گره خوردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5511

برآن می داردم همت که از افغان دهن بندمز سنگ سرمه سدی پیش یأجوج سخن بندم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5517

ز دست خشک مرجان ناامید از بحر گردیدمز روی تلخ دریا دامن از وصل گهر چیدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5522

زبان شکوه فرسودی ز چرخ بیوفا دارمدلی در گرد کلفت چون چراغ آسیا دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5531

امید چرب نرمی از خسیسان جهان دارمچه مجنونم که چشم روغن از ریگ روان دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5532

شبستان جهان را روش از صدق بیان دارمکه من از راستی چون شمع آتش در دهان دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5558

من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسمز دشمن دیگران ترسند و من از خویش می ترسم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5574

ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانمنسیم صبح از بوی که بیمارست می دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5584

گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینمز زلف شام غربت چهره صبح وطن بینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5589

نه رنگ و بو درین گلشن، نه برگ و بار می خواهمسرآزاده ای چون سرو ازین گلزار می خواهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5600

از نهانخانه عصمت به تماشا بخرامآهوان چشم به راهند به صحرا بخرام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5604

تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته اماز خزف گوهر و از بید ثمر یافته ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5609

گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq