Qəzəl 6936

زین گریه دروغ که ای پیر می کنیآبی به شیراز سر تزویر می کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6942

ای غافلی که در پی دینار می رویآخر ز سکه در دهن مار می روی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6945

تا رهنورد وادی سودا نمی شویاخترشناس آبله پا نمی شوی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6952

محراب نظرهاست کمانی که تو داریشیرازه دلهاست میانی که تو داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 2

چون به الهام الهی، گرداندنام خود خسرو جمجاه، صفی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 3

نغمه آرام از من دیوانه می‌سازد جداخواب را از دیده این افسانه می‌سازد جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Türki qəzəl 3

Eldən çıxaram zülfi-pərişanını görgəc,İşdən gedərəm sərvi-xüramanını görgəc.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5

شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدااین کباب تر به خون دل شد از اخگر جدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 7

چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟چند در فانوس دارم این چراغ مرده را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 8

گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدانیستند اما به وقت گیر و دار از هم جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 10

نیست ظرف راز عشق او حریم سینه راآب این گوهر به طوفان می دهد گنجینه را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 11

سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ماراه بیرون شد ندارد کوچه زنجیر ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 11

منت ایزد را که از لطف خدای مستعانعالم افسرده شد از باد نوروزی جوان

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəsidə 13

شکر کز اقبال روزافزون شاه تاجدارآفتاب فتح طالع شد ز برج قندهار

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Qəzəl 13

چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب راصفحهٔ آیینه بال و پر شود سیماب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 14

چه دولت بود یارب اصفهان را در کنار آمدکه از خاور زمین صاحبقران کامکار آمد

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəzəl 14

می‌توان در زلفِ او دیدن دلِ بی‌تاب راپرده‌‌پوشی چون کند شب گوهرِ شب‌تاب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 19

ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟غزال دشت از چشم که دارد خوش نگاهی را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Türki qəzəl 20

Qəflətdən oldu Xosrovi-Turan zəbuni-HindHər kim gedər yuxuya, qara onu tez basar

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 22

جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟روی گردان شدن از صحبت آیینه چرا؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 28

خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن تراچون زنم گستاخ دستِ عجز در دامن ترا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 31

اسیر ساخت به یک خنده نهان ما راگشاده رویی گل کرد باغبان ما را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 33

گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی تراهمچنان جوید ز هر جایی تماشایی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 34

اصفهان یک دل روشن ز چراغان شده استپل ز آراستگی تخت سلیمان شده است

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Pərakəndə şeir 36

(مردانه ازین خرقه سالوس برون آزن نیستی، از پرده ناموس برون آ)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 40

چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟خار مانع نشود قافله ریگ روان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 43

گر ز روی خود براندازی نقابپشت بر دیوار ماند آفتاب

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 44

اگر چه از نفس گرم برق سوزانمصدف چو واکند آغوش، ابر نیسانم

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəzəl 45

ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد رانیست حاجت حک و اصلاحی خطِ استاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 46

ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمی‌سازد خطِ استاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq