Qəzəl 383

نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق راکه باغ دلگشایی نیست غیر از یار عاشق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 386

دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بودمشک این نافه سراسر جگر سوخته بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 386

سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟که گلبانگ رحیل افسانه خواب است غافل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 393

ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم راسبکروحی فزون از حمل عیسی گشت مریم را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 395

اول به ظالمان اثر ظلم می رسدپیش از هدف همیشه کمان ناله می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 397

این ناقصان که فخر به انساب می کنندپس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 400

خطت ز پیش چشم سوادم نمی روددلسوزی رخ تو ز یادم نمی رود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 403

آنجا که عارض تو ز می لاله گون شوددر دیده رشته های نگه جوی خون شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 406

از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شوددر زیر ابر برق به تمکین نمی شود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 405

چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟که سازد طفل بازیگوش کاغذباد قرآن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 409

آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده استخاکستر سپند، جلای تو می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 409

ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران راکه افزاید رسایی از گره در رشته باران را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 412

به جای قطره باران به کشت طالع ماز آسمان ستم پیشه مور می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 413

نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران رانیستان مانع از جولان جرأت نیست شیران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 417

رونق ز لاله زار تو خط سیاه برداین هاله روشنی ز شبستان ماه برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 418

گفتار او غم از دل ناکام می برداین قند سوده تلخی بادام می برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 419

تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟اوقات در شکنجه خمیازه بگذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 421

کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟رنگ شکسته راز دلم برملا نکرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 422

به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون راکه ناز خیمه لیلی است در سر، داغ مجنون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 425

آخر غبار خط تو گرد کساد شدجوهر به چشم آینه موی زیاد شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 427

بال و پر محیط ز موج آشکاره شدگردد یکی هزار چو دل پاره پاره شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 432

این ریش پروران که گرفتار شانه اندغافل که صد خدنگ بلا را نشانه اند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 439

ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی رابه طفلان واگذار این ابجد عشق مجازی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 444

جویای تو آسودگی از مرگ نبینددر خاک، طلبکار تو از پا ننشیند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 445

تا صدق طلب خضر من آبله پا بودهر موجه ای از ریگ روان قبله نما بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 448

کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟کدام گوشه که چشمم گلی در آب ندارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 449

عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزدکه تیر راست رو از صحبت کمان بگریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 448

زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی رابه قدر فلس باشد خار زیر پوست ماهی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 456

نه هر دل جای سودای تو باشددلی کز جا رود جای تو باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 460

آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهارخوش وصالی قسمت بلبل شد از جوش بهار

Saib Təbrizi1 dəq