Qəzəl 5720

کنون که با تو مکان در یک انجمن دارمهزار مرحله ره تا به خویشتن دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5728

منم که فیض شراب از کتاب می گیرمبه همت از گل کاغذ گلاب می گیرم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5730

اگر چه در چمن روزگار خار و خسمچو لاله داغ بود گل ز گرمی نفسم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5731

ز خال گوشه ابروی یار می ترسمازین ستاره دنباله دار می ترسم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5734

ز بوی باده گلرنگ می پرد رنگمز برق شیشه می آب می شود سنگم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5739

بس است روی دلی مشت استخوان مراز چشم شیر فتد برق در نیستانم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5742

منم که مصرف نقد نگاه می دانمبه روی خوب ندیدن گناه می دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5745

به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنمتمام چشم ز شوق فنای خویشتنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5758

من آن نیم که به گلشن به اختیار روممگر زبیخبریها به بوی یار روم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5767

به مهر داغ رسیده است جمله اعضایمز پای تا به سر خویش چشم بینایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5772

عنان گسسته تر از سیل در بیابانیمبه هر طرف که قضا می کشد شتابانیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5789

امشب که داغ بر دل افگار سوختمگویا چراغ بر سر بیمار سوختم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5792

با هرکه روی حرف به جز یار داشتمآیینه پیش صورت دیوار داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5795

چشم دلم ستاره فشان بود صبحدمهر گوشه بحر فیض روان بود صبحدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5812

از روی نرم سرزنش خار می کشمچون گل ز حسن خلق خود آزار می کشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5825

لب چون صدف به آب گهر تر نمی‌کنمگوهر به آبروی برابر نمی‌کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5826

نزدیک من میا که ز خود دور می شوموز بیخودی ز وصل تو مهجور می شوم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5827

نتوان گرفت روزی هم از دهان هممرغان نمی کنند غلط آشیان هم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5843

یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایمتا بوسه ای ازان لب خندان گرفته ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5845

ما نقض دل‌پذیر ورق‌های ساده‌ایمچون داغ لاله از جگر درد زاده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5847

ما نام خود ز صفحهٔ دل‌ها سترده‌ایمدر دفتر جهان ورق باد برده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5852

ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایمسیر بهار در خس و خاشاک کرده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5857

ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایمدر دست دیگران گلی از دور دیده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5860

مادام را ز دانه صیاد دیده ایمدر صلب بیضه جوهر فولاد دیده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5861

ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایمدست از پیاله، پای ز صحبت کشیده ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5871

ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیمگل را به شوخ چشمی شبنم گذاشتیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5876

ما در شکست گوهر یکدانه خودیمسنگ ملامت دل دیوانه خودیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5881

تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟تلخی ز بحر چند برای گهر کشیم؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5885

با شوخ دیدگان هوس آشنا نیمچون عقده حباب اسیر هوا نیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5889

در شهر اگر ملول نگردیم چون کنیم؟دامان دشت نیست که مشق جنون کنیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq