Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
کوشش نبرد راه به مأوای دل ماکز هر دو جهان است برون، جای دل ما
Qəzəl 827ای خار و خس بحر ثنای تو سخنهاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهنها
Qəzəl 830چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را
Qəzəl 831بیقدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را
Qəzəl 833از آه روز گردان شبهای تار خود راآیینه دو رو کن لیل و نهار خود را
Qəzəl 834وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را
Qəzəl 836برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟
Qəzəl 839ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین راکه نقش راست نسازد سیاه روی نگین را
Qəzəl 848به ادب نوش، جام دولت رامده از کف زمام دولت را
Qəzəl 880در هوای ابر لازم نیست در مینا شرابمی کند هر قطره باران کار صد دریا شراب
Qəzəl 881کی سفیدی می تواند شد به چشم ما نقاب؟کف چه باشد تا شود بر چهره دریا نقاب
Qəzəl 897بی خبر شو ز دو عالم، خبر یار طلبدست بردار ز خود، دامن دلدار طلب
Qəzəl 902سبکسری که اسیر هواست همچو حبابمیان بحر ز دریا جداست همچو حباب
Qəzəl 903هوا چکیده نورست در شب مهتابستاره خنده حورست در شب مهتاب
Qəzəl 912آمد سحر به خانه من یار، بی حجابامروز از کدام طرف سر زد آفتاب؟
Qəzəl 916جای صدف بود ز گرانی زمین در آبباشد حباب از سبکی خوش نشین در آب
Qəzəl 917از چشم نیم مست تو با یک جهان شرابما صلح می کنیم به یک سرمه دان شراب!
Qəzəl 927دست و پا بسیار زد تا عشق ما را پاک سوختشعله خون ها خورد تا این هیزم نمناک سوخت
Qəzəl 936هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداستآهن پیوسته با آهن ربا، آهن رباست
Qəzəl 937دیده های پاک را با حسن، کشتی آشناستشبنم روشن گهر در گلستان فرمانرواست
Qəzəl 943خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟آب را گر پا به گل رفته است بارانی کجاست؟
Qəzəl 952دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماستحلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست
Qəzəl 962من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت استدوزخ ارباب معنی صحبت بی نسبت است
Qəzəl 984در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرستموج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست
Qəzəl 996نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس استبرگ سبزی زان بهار بی خزان ما را بس است
Qəzəl 1016هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ استنرگس بیمار از ناز مسیحا فارغ است
Qəzəl 1018شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک استنازک اندامی که من دارم سراپا نازک است
Qəzəl 1029جمع دل در عالم اسباب کردن مشکل استحفظ خرمن در ره سیلاب کردن مشکل است
Qəzəl 1048نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم استمردمی هر کس که دارد در شمار مردم است
Qəzəl 1049در حریم سینه عشاق، غم نامحرم استدر نزاکت خانه آیینه، دم نامحرم است