Qəzəl 5215

از خشک طینتان مطلب جز جواب خشکبحر سراب را چه بود جز سحاب خشک ؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5216

از ترزبانیم نشد آسوده کام خشککز آب تیغ، سبز نگردد نیام خشک

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5218

دل را نکند گریه ز اندوه جهان پاکازداغ به باران نشود لاله ستان پاک

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5219

از گرد خط آن غنچه مستور شود خشکدرجام سفالین می پرزور شود خشک

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5266

تا بدر شد ز دیده نهان شد هلال گلطی شد به یک دو هفته کمال و زوال گل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5281

از تحمل راه گفت و گو به دشمن بسته امپیش سیلاب حوادث سد آهن بسته ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5286

در نمود نقش‌ها بی‌اختیار افتاده‌اممهره مومم به دست روزگار افتاده‌ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5288

تا به فکر شبرویهای خیال افتاده اممست لذت در شبستان وصال افتاده ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5298

این منم در دست زلف یار را پیچیده‌امدر سخن آن شکرین‌گفتار را پیچیده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5348

گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتمدر بهشت نقد اینجا خانه‌ای می‌داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5351

کعبه مقصود را در نقطه دل یافتمچون ز خود بیرون روم اکنون که منزل یافتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5352

خال را سرمایه زلف پریشان یافتمدر سواد نقطه ای سی جزو قرآن یافتم

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5357

داده ام دست ارادت با حنای لای خمپای رفتن نیست از میخانه ام چون پای خم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5363

پیش چشمم شد روان گر تشنه دریا شدمیافتم جویاتر از خود هر چه را جویا شدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5370

می شود از اشک چشم عاشق دیوانه گرمکز شراب تلخ گردد دیده پیمانه گرم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5391

با فقیری در سخاوت بی نظیر عالممچون دعا با دست خالی دستگیر عالمم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5401

می کنم دل خرج تا سیمین بری پیدا کنممی دهم جان تا زجان شیرین تری پیدا کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5408

جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنمچند لنگر در ضمیر خاک چون قارون کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5410

دل اسیر طره عنبرفشانش چون کنمبا دل مجروح با مشکین سنانش چون کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5416

رشته جسم گران‌جان را ز سر وامی‌کنمسر برون چون سوزن از جیب مسیحا می‌کنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5418

در ریاضِ آفرینش صد دل بی‌برگ رابا تهیدستی رعایت چون صنوبر می‌کنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5435

ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایمقطره خود را به دریای بقا پیوسته ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5443

ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایمزهر را بسیار از یک خنده شکر کرده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5447

ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایمبارها این شمع را از آب روشن کرده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5451

ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایمدر خط دیوانی زنجیر، عاجز مانده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5456

عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایمخضر را در دام از موج سراب افکنده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5457

روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایمتا ز روی شاهد معنی نقاب افکنده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5458

ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایمبار اول ما بر این آتش کباب افکنده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5459

ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایمیوسف خود را ز بی چشمی به چاه افکنده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5470

گرد باد دامن صحرای بی سامانیمهیچ کس را دل نمی سوزد به سرگردانیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq