Qəzəl 3711

جز آن دهن که ازو خنده سر برون آردکه دیده پسته که از خود شکر برون آرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3712

چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟چه خار از دل ما سوزنی برون آرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3715

چه نکهت است که باد بهار می آرد؟که هوش می بدر از دل، قرار می آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3719

چنان کز آن لب خامش عتاب می باردز آرمیدن ما اضطراب می بارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3725

که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟که ریشه از صف مژگان به هر جگر دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3727

چه وسعت است که این بحر پرگهر داردکه هر حباب در او عالم دگر دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3729

تمام رس نبود باده ای که کف داردکه عیب دار بود گوهری که تف دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3734

دل رمیده ما شکوه از وطن داردعقیق ما دل پرخونی از یمن دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3748

چه باک حسن ز چشم پر آب می دارد؟که باده آتش از اشک کباب می دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3749

چه باک دانه خال از گزند می دارد؟ز چشم زخم چه پروا سپند می دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3760

تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی بردنمرده از سر خود دردسر توانی برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3765

ترا چه غم که شب ما دراز می‌گذرد؟که روزگار تو در خواب ناز می‌گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3768

ز خط صفای دگر روی یار پیدا کردز داغ، حسن دگر لاله زار پیدا کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3778

نمی توان ز کرم منع باده خواران کردبه دست بسته سبو هرچه داشت احسان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3784

مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟به حرف و صوت اگر شوقم اکتفا می کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3789

دل غریب مرا بوی گل بجا آوردکز آن بهار خبرهای آشنا آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3796

ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیردز آب گوهرم آیینه زنگ می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3798

ملال در دل آزاده جا نمی گیردزمین ساده ما نقش پا نمی گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3803

بهار را چمنت مست رنگ و بو سازدنقاب را رخت آیینه دورو سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3804

دل مرا نگه گرم یار می سازدستاره سوخته را این شرار می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3814

نگه ز دیده من اشکبار برخیزدنفس ز سینه من زخمدار برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3818

ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزدز پیش راه تو چون گرد آسمان خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3822

ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزدز فیض اشک گلم از کنار می خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3833

ز آه کام دو عالم مرا مهیا شدازین کلید دو صد در به روی من وا شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3853

خوش است حس که در پرده حیا باشدکه بدنماست پریزاد خودنماباشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3856

خوشا دلی که دراودرد را گذر باشدخوشا سری که سزاوار دردسر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3861

ز چهره حال دل زار من عیان باشدکه از شکستن دل رنگ ترجمان باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3874

کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشددرین ریاض گل آتشین نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3890

اثر ز همت مستانه در شراب نماندفغان که در گهر شاهوارآب نماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3898

سبکروان به زمینی که پاگذاشته اندبنای خانه بدوشی بجا گذاشته اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq