Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه میپرسیحدیث راه بسیار است از منزل چه میپرسی؟
Qəzəl 6772ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشیکه نتواند نهاد انگشت کس بر حرف خاموشی
Qəzəl 6776ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالیز مرغان سخنگو هم شود هندوستان خالی
Qəzəl 6777مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانیچه لازم با دروغ آمیختن آلوده دامانی؟
Qəzəl 6780خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینیحنای شهپر پرواز طاوس است رنگینی
Qəzəl 6787نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآراییبه صحرا می روی، از خانه آیینه می آیی
Qəzəl 6813کوش تا دل به تماشای جهان نگذاریداغ افسوس بر آیینه جان نگذاری
Qəzəl 6814بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیریچون گل از پوست برآ گر ثمری می گیری
Qəzəl 6820غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسیناله در خون تپد از شوخی مژگان کسی
Qəzəl 6821خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسیکه نپیچیده نگاهش به رگ جان کسی
Qəzəl 6825سینه باغی است که گلشن شود از خاموشیدل چراغی است که روشن شود از خاموشی
Qəzəl 6828می وصل تو به کم حوصله ها ارزانینشائه خون جگر باد به ما ارزانی
Qəzəl 6833دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنیکوری دیو هوا، پر ز پریزاده کنی
Qəzəl 6834تا تو چون شانه دل چاک مهیا نکنیپنجه در پنجه آن زلف چلیپا نکنی
Qəzəl 6841بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟که به صد ناز در اندیشه ما می آیی؟
Qəzəl 6847تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتیز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی
Qəzəl 6850دل مرا به نگاهی ز من برآوردیسخن نکرده مرا از سخن برآوردی
Qəzəl 6860مآل تیغ زبان نیست غیر سربازیبه زیر تیغ کنی چند گردن افرازی؟
Qəzəl 6862کجاست دولت آنم که یار من باشی؟ز خود کناره کنی در کنار من باشی
Qəzəl 6870گذشت عمر و تو مست شراب گلرنگیدمید صبح و تو چون سبزه در ته سنگی
Qəzəl 6878به محفلی که رخ از باده لاله زار کنیچه خون که در دل بی رحم روزگار کنی
Qəzəl 6880چرا به سلسله زلف او نظر نکنی؟چرا به عالم بی منتها سفر نکنی؟
Qəzəl 6881برون نیامده از خویشتن سفر نکنیز خویش تا نبری راه عشق سرنکنی
Qəzəl 6888نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی
Qəzəl 6895از مردمان اگر چه کناری گرفته ایاین گوشه را برای شکاری گرفته ای
Qəzəl 6900با زهر چشم خنده همآغوش کردهایبادام تلخ را چه شکرپوش کردهای؟
Qəzəl 6914ای زلف مشکبار تو از رحمت آیتیوز لعل آبدار تو کوثر روایتی
Qəzəl 6922حیف است حرف عشق ز ما نشنود کسیبوی گل از نسیم صبا نشنود کسی
Qəzəl 6924تیغ تو در نیام کند قطع زندگیاز آب ایستاده که دید این برندگی؟
Qəzəl 6931چند از بهار عشق قناعت به خس کنی؟در آشیانه عیش به یاد قفس کنی