Qəzəl 3360

برق را در نظر آور به خس و خار چه کردتا بدانی که به من شعله دیدار چه کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3361

سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کردتا بدانی به من آن جلوه مستانه چه کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3364

از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کردسیر پرگار درین نقطه تماشا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3370

چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟کف خاکی چه قدر سیلی سیلاب خورد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3374

زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟گل کاغذ ز بهاران چه طراوت گیرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3376

اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیردجگر تشنه خورشید به کوثر گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3377

چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟از نمکزار چه مقدار نمکدان گیرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3378

کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟سرو را دست مگر ابر بهاران گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3403

چون خط از چهره آن ماه لقا برخیزدزنگ از آیینه بینایی ما برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3404

در گنه اشک ندامت ز جگر برخیزداین سحابی است که از دامن تر برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3407

می توان گرد خط از آینه حسن زدوداز گهر گرد یتیمی اگر آسان خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3409

زنگ غفلت ز دل من نگران می‌خیزداز زمین سبزهٔ خوابیده گران می‌خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3411

عشق در پای گلی رنگ وفا می‌ریزدفرصتش باد که بسیار به جا می‌ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3412

زین سعادت که ز بال و پر ما می‌ریزداستخوان‌بندی اقبال هما می‌ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3413

صبر هرچند به دل رنگ حضر می‌ریزدشوق از خانه برون رخت سفر می‌ریزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3425

خارج از پرده آهنگ نمی باید شدتا توان شیشه شدن، سنگ نمی باید شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3428

لوح محفوظ شد آن دیده که حیران تو شدگشت سی پاره دل هر که پریشان تو شد

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 3431

پیر گردیدی و کشت املت زرد نشدبوی کافور شنیدی و دلت سرد نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3436

شمع با مضطرب از دست حمایت باشدمرگ بهتر ز حیاتی که به منت باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3449

آسمان ساغری از محفل مردان باشدگردش چرخ به کام دل مردان باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3450

آتش قافله ما دل روشن باشدگرد ما سرمه بیداری رهزن باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3456

نیستم گل که مرا برگ نثاری باشدتحفه سوختگان مشت شراری باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3474

دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمدباز ناخن زن دلهای پر از شور آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3483

نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماندهرچه در راه خدا می دهی آن می ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3499

داروی بیهشی از جام صفاتم دادندسرمه خامشی از نقطه ذاتم دادند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3504

سالکانی که قدم در ره جانانه زدندپشت پا بر فلک از همت مردانه زدند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3510

نه همین اهل خرد آینه اسرارندکه ز خود بیخبران نیز خبرها دارند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3518

خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرندمرده شو تا به سر دست ترا بر گیرند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3519

مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرندماه را زنده‌دلان شمع مزاری گیرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3520

روشنانی که ز خورشید نظر می گیرندچشم نظارگیان را به گهر می گیرند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq