Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی
Pərakəndə şeir 592باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای
Pərakəndə şeir 596به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن
Qəzəl 597خمار می نکند زرد ارغوان تراخزان نسیم بهارست گلستان ترا
Pərakəndə şeir 601تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من
Qəzəl 600ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟که آب زندگی آتش بود سمندر را
Qəzəl 601شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش راکه سوختن نبود اشتهای آتش را
Pərakəndə şeir 605برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او
Qəzəl 608به خنده ای بنواز این دل خراب مرابه شور حشر نمکسود کن کباب مرا
Pərakəndə şeir 616به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم
Pərakəndə şeir 620از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من
Qəzəl 618زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرالب خموش به دارالامان رساند مرا
Pərakəndə şeir 625زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟پریشان گوی را نتوان ز غمازی زبان بستن
Pərakəndə şeir 626ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردنز زلفت حلقه ها در گوش سنبل می توان کردن
Pərakəndə şeir 627کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟به پای خفته کی قطع منازل می توان کردن؟
Pərakəndə şeir 629بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن
Qəzəl 628نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مراکه پیچ و تاب به زنجیرها کشیده مرا
Pərakəndə şeir 631به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرونچرا در بیضه آرد مرغ زیرک بال و پر بیرون؟
Pərakəndə şeir 632راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرونگل از آتش، شکر از آب نیاید بیرون
Pərakəndə şeir 633نگه از چشم کبود تو چه خوش می آیدیوسف از نیل به این آب نیاید بیرون
Pərakəndə şeir 635خوش است چاشنی سود در زیان دیدنرخ بهار در آیینه خزان دیدن
Pərakəndə şeir 645ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردیمرا چون دیده قربانیان بی مدعا کردی
Pərakəndə şeir 646ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی
Qəzəl 644بس است تیغ تغافل من بلاجو رامکن به خون من آلوده تیغ ابرو را
Pərakəndə şeir 647دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی
Qəzəl 647رساند ابر به جایی گهرفشانی راکه برد کوه غم از سینه ها گرانی را
Pərakəndə şeir 652کند چه نشو و نما دانه زمین گیریکه در گذار ندیده است ابر تصویری
Qəzəl 651ازان دو سلسله عنبرین گره بگشاز کار شهپر روح الامین گره بگشا
Qəzəl 654به هر ترنمی از جای می رود دل ماسبک رکاب چو بوی گل است محمل ما
Pərakəndə şeir 659ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشیاز خنده تو شور قیامت نمکچشی