Mahsati Ganjavi: Short
صحّاف پسر که شهرهٔ آفاق استچون ابروی خویشتن به عالم طاق است
Rubaiyat, 17ایام چو آتشکده از سینهٔ ماستعالم کهن از وجود دیرینهٔ ماست
Rubai 18در عالم جان خطبه به نام خط اوستصبح دل عشاق ز شام خط اوست
Rubaiyat, 18افسوس که اطراف گلت خار گرفتزاغ آمد و لاله را به منقار گرفت
Rubai 19تا شاه رخت ملک بهاری بگرفتهر یک ز میانه پیشکاری بگرفت
Rubaiyat, 19گفتم که لبم به بوسهای مهمان استگفتا که بهای بوسهٔ من جان است
Rubai 20این خوش پسران که اصلشان از چکل استسبحان الله سرشتشان از چه گل است
Rubai 21ما را به دم پیر نگه نتوان داشتدر حجرهٔ دلگیر نگه نتوان داشت
Rubaiyat, 21آن بت که رخش رشک گل و یاسمن استوز غمزهٔ شوخ فتنهٔ مرد و زن است
Rubai 22شبها که به ناز با تو خفتم همه رفتدُرها که به نوک مژه سفتم همه رفت
Rubaiyat, 22با خصم منت همیشه دمسازیهاستبا ما سخنت ز روی طنازیهاست
Rubai 23قصاب یکی دنبه برآورد ز پوستدر دست گرفت و گفت وه وه چه نکوست
Rubaiyat, 23گیسو به سر زلف تو درخواهم بستتا بنشینی چو دوش نگریزی مست
Rubai 24آوازه گل در انجمن چیزی ماستطفل است و دریده پیرهن چیزی ماست
Rubaiyat, 25چون با دل تو نیست وفا در یک پوستدر چشم تو یکرنگ بود دشمن و دوست
Rubai 26کار از لب خشک و دیده تر بگذشتتیر ستمت ز جان و دل بربگذشت
Rubai 28پیش در آن کودک قصاب گویستهر لحظه به تازگی در او خون نویست
Rubaiyat, 28دل جای غم توست چنان تنگ که هستگل چاکر روی تو به هر رنگ که هست
Rubai 29چون دلبر من بنزد فصّاد نشستفصّاد سبک بجست و دستش دربست
Rubaiyat, 29چندان که نخواهی غم و رنجوری هستدر دوستیت آفت مهجوری هست
Rubai 30آتش بوزید و جامه شوم بسوختوز جامه شوم نیمه روم بسوخت
Rubaiyat, 30در خانهٔ تو آنچه مرا شاید، نیستبندی ز دل رمیده بگشاید، نیست
Rubaiyat, 31امشب شب هجران و وداع و دوریستفردا دل را بدین سبب رنجوریست
Rubai 32در مرو پریر لاله آتش انگیختدی نیلوفر، به بلخ در آب گریخت
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.