Awhadi Maraghai: Short
یک شهر بجست و جوی آن دوست همهبگذشته ز مغز و در پی پوست همه
Rubai 163چون دوست نماند دل و جانیم همهچون تن برود روح و روانیم همه
Rubai 164ای لاف زنان را همه بویی ز تو نهحاصل به جز از گفتی و گویی ز تو نه
Rubai 165آب ار چه به هر گوشه کند جنبش و رایبر صحن سرایت به سر آمد، نه به پای
Rubai 166بر برگ گل آن سه خال کانداختهایهندو بچگانند و تو نشناختهای
Rubai 167آن درد، که با پای تو کرد آن چستیدر کشتن خصمت ننماید سستی
Rubai 168در عشق تو از سر بنهادم هستیزین پس من و شوریدگی و سرمستی
Rubai 169تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟بیگانه سرشتی آشنا چون گردی؟
Rubai 170اقبال سعادت به ازینت بودیگر لذت علم و درد دینت بودی
Rubai 171یارا، گر از آن شربت شافی دارییاری دو سه هوشمند کافی داری
Rubai 172آن زلف،که دارد از تو برخورداریمانندهٔ میغست که بر خورداری
Rubai 173گه وسمه بر ابروی سیاه اندازیگه زلف بر آن روی چو ماه اندازی
Rubai 174ترسم رسد از من به تو آهی روزیزیرا که نمیکنی نگاهی روزی
Rubai 175تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟زو جان نبری گر ز غمش نگریزی
Rubai 176ای خاک تو آب سبزه زار صافیتابوت تو سرو جویبار صافی
Rubai 177بد خلق مباش، کز خوشی و امانیپیکار مکن کار، که بر جا مانی
Rubai 178تا چند گریزم و به نازم خوانی؟من فاش گریزم و به رازم خوانی
Rubai 179صد سال سر خویشتن ار حلق کنیوندر تن خویش خرقهٔ دلق کنی
Rubai 180گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟اندر پی این منصب و این جاه روی؟
Rubai 181روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی
Rubai 182در صورت آدم ار فرشتست توییور آدمی از روح سرشتست تویی
Rubai 183دم با تو زنم، که یار دیرینه توییکم با تو زنم، که یار دیرینه تویی
Rubai 184گفتم که: لبت، گفت: شکر میگوییگفتم که: رخت، گفت: قمر میگویی
Poem in the Isfahani dialect 5سوی دو نان برِ دونان چرا کنم خدمت؟سنان خورم به ازین نان، زَنان از اینان به
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.