Awhadi Maraghai: Short
زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادستاز وی دل عالمی به بند افتادست
Rubai 26حسنی که تو، ای نگار، داری بردستآن نقش چرا همی نگاری بردست؟
Rubai 27ابر آن نکند که این جلب زن کردستببر آن نکند که این جلب زن کردست
Rubai 28شاهی ز غلام خویش یاد آوردستما را به سلام خویش یاد آوردست
Rubai 29کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدستتا در دل او مهر تو آتش نزدست
Rubai 30رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرستبویی ز دو زلف مشکبارم بفرست
Rubai 31زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشستقد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست
Rubai 32بر سبزه نشست میپرستان چه خوشست!بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
Rubai 33ما را تو چنین ز دل بر آری نیکستوانگه بدو زلف خود سپاری نیکست
Rubai 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
Rubai 35دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلستجان چاکر عارض دلاویز گلست
Rubai 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
Rubai 37جانا، دلم از فراق رویت خونستچشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
Rubai 38زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوستمن روز و شبت ز بهر آن دارم دوست
Rubai 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
Rubai 40ای آنکه ترا قوت هر بیشی هستبنگر به دلم، که اندکش ریشی هست
Rubai 41با ما دمش ار به مهر یکتاست بهستسیب زنخش چو در کف ماست بهست
Rubai 42دلدار چو در سینه دل نرم نداشتآزرد مرا و هیچ آزرم نداشت
Rubai 43ای طلعتِ نور گسترت بدرِ بهشتبشکسته سرای حَرَمَت قدرِ بهشت
Rubai 44باد سحری چو غنچه را لب بشکافتنور رخ گل روی چو خورشید بتافت
Rubai 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Rubai 46با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Rubai 47شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت
Rubai 48ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچوین خواجگی و میری و شاهی همه هیچ
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.